Lesvos Blogger

Μια σκέψη

2011-03-06T02:39:00.000-08:00

Δάκρυσε ο ουρανός

Χαμήλωσε το βλέμμα

Άνοιξαν τα σύννεφα

Αγκαλιές, τραγούδια

Μια σκέψη,

Μια κι άλλη μια

Όταν τα μάτια σου δω ξανά

Εκείνα που το μαύρο μου

Το μαύρο μου έχουν πάρει.

Μια σταγόνα

Το δάκρυ μου για σένα

Για σένα, στην άκρη

Του μυαλού μου

Και ύστερα σιωπή

Μέσα από τη βροχή

Των δακρύων

Των υγρών φιλιών

Μου λείπεις…

2011-01-10T12:48:00.000-08:00

Καθισμένος στη πολυθρόνα του σαλονιού, με τα ακουστικά στη διαπασών και το cd των Πυξ Λαξ, ‘Τα δοκάρια στο γρασίδι, περιμένουν τα παιδιά’, προσπαθώντας να ξεχάσω τη μέρα που σε λίγο τελειώνει. Είναι από εκείνες τις μέρες που λες σιωπηλά μέσα στου νου το πανικό, ‘μακάρι σαν και αυτή, άλλη Θεέ μου, μη μου στείλεις'. Οι σκέψεις έχουν βαρύνει το μυαλό μου. Το τηλέφωνο δε χτυπά και εγώ είμαι πολύ αδύναμος για να το σηκώσω απόψε. Ένα ποτήρι λευκό κρασί, μία μουσική γεμάτο χρώματα, ταξιδεύω απόψε στις πιο κρυφές γωνιές του μυαλού μου.

Το ταξίδι, όχι και τόσο ευχάριστο, σε ώρες που το μυαλό και το σώμα μένει μόνο του. ‘Ζήσε μονάχα τη στιγμή και άσε το μετά. Ένα σωσίβιο η ζωή που ξεφουσκώνει αργά’ είναι οι στίχοι που ακούω αυτή τη στιγμή. Δύσκολο, πολύ δύσκολο αυτό. Δεν είμαι σε θέση να ζήσω μονάχα τη στιγμή.

Αυτή τη στιγμή είμαι τόσο μακριά σου που φοβάμαι πως ότι κι αν κάνω, για να βρεθώ κοντά σου, δε θα είναι και το πιο εύκολο πράγμα στο κόσμο. Ξέρω ότι τίποτα δε μας χαρίζετε και πως πάντα πρέπει να αγωνίζομαι για να μπορώ να απολαμβάνω ότι στο μυαλό μου έχω φυλακίσει, όλα αυτά τα χρόνια, για μας.

Ευτυχώς, που ο έρωτας είναι ακόμα δωρεάν, γιατί έτσι όπως πάμε, ακόμα και σε αυτό θα βάλουν τιμή. Πολύ θα ήθελα να μάθω τη μονάδα μέτρησης στον έρωτα. Όχι για να ξέρω πόσο κοστίζει ο έρωτας σου για μένα αλλά να μάθω πόσα ακόμα πρέπει να ‘πληρώσω’ μέχρι να μπορέσω να σε κλείσω στην αγκαλιά μου.

Τελικά, όλες οι φοβίες σου, σήμερα έγιναν πραγματικότητα. Εν μέρη, με προετοίμασε για αυτό που ακολούθησε, αργά το απόγευμα.

Δύσκολο πράγμα ο έρωτας αλλά όχι απίθανος στην πραγματοποίηση των πιο κρυφών του εικόνων. Αργά ή γρήγορα, όλα έρχονται και βρίσκουν τη θέση τους στο ταξίδι του νου και της καρδιάς. Ακόμα και αν αυτό το ταξίδι κρατήσει πολύ περισσότερο από τα προηγούμενα. Εξάλλου, αυτό θα είναι και η σφραγίδα της γνησιότητας του και η επιβεβαίωση ότι αυτό το ταξίδι αξίζει να το κάνουμε πέρα από κάθε δυσκολία που μπορεί να συναντήσουμε.

Τώρα είμαι εδώ και σε σκέφτομαι, αύριο θα είμαι εκεί. Λίγο ακόμα και οι μέρες της πραγματικής ευτυχίας, θα είναι δικές μας.

Μου λείπεις…

Θα είμαι εδώ ...

2010-11-08T20:55:00.000-08:00

Αν έρθουν Κυριακές μοναχικές,
Αν το αύριο σε πονέσει μακριά μου,
Μη μου φοβάσαι, εγώ θα είμαι εδώ.

Θα έχω αφήσει ένα χάδι στο κρεβάτι σου,
Εκεί που το πρόσωπό σου θα κοιμάται.
Κι αν το χάδι μου δε μπορείς να νοιώσεις,
Μη μου φοβάσαι, εγώ θα είμαι εδώ.

Αν αφήνεις ένα δάκρυ κάθε βράδυ,
Αν τα όνειρα σε στοιχειώνουν ως το πρωί.
Αν ο ουρανός σου δεν φωτίζεται από ήλιους,
Μη μου φοβάσαι, εγώ θα είμαι εδώ.

Θα έχω αφήσει ένα χάδι στο κρεβάτι σου,
Εκεί που το πρόσωπό σου θα κοιμάται.
Κι αν το χάδι μου δε μπορείς να νοιώσεις,
Μη μου φοβάσαι, εγώ θα σ’ αγαπώ…

Άλλαξε

2010-11-04T00:42:00.000-07:00

Προσταγή ή ανάγκη; Αυτό ήταν το πρώτο που σκέφτηκα και έπρεπε μέσα από αυτό το παιχνίδι των λέξεων, να μπορέσω να ακούσω καθαρά τι ήταν αυτό που ζητούσα από τον εαυτό μου.

Όλοι μας, σε κάποια στιγμή της ζωής μας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις πιο κρυφές επιθυμίες του μυαλού μας. Μερικές φορές, αυτές οι ανάγκες είναι άλλοτε δυνατές και καθοριστικές για την πορεία της ζωής μας και άλλοτε είναι απλά επιθυμίες που μένουν κλειδωμένες στις σκοτεινές γωνιές του μυαλού.

Μερικές από τις ανάγκες μπορεί να είναι ανεκπλήρωτοι πόθοι, όνειρα ξεχασμένα στο χρονοντούλαπο της ψυχής, σκέψεις και έννοιες περί αγάπης και έρωτα που μας οδηγούν αιχμάλωτους στα δίχτυα της ευτυχίας ή της απόλυτης καταστροφής, λέξης και πράξεις ανθρώπων που μας πλήγωσαν, κουρασμένα μυαλά από το κυνήγι της ευτυχίας ή απλά η ανάγκη για ευτυχία μέσα από το κυνήγι της κάθε μέρας για επιβίωση. Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να κρύβει το μυαλό του κάθε έναν από εμάς και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην κατανόηση των ανθρώπων γύρο μας. Αν μπορούσαμε να νοιώσουμε τις σκέψεις των ανθρώπων που αγαπάμε, τότε θα ήταν πιο εύκολο να τους κάνουμε ευτυχισμένους και κατ επέκταση να κάνει και εμάς κάποια/ος ευτυχισμένους.

Ωραία είναι τα παραμύθια και το κυνήγι τους, όμως δυστυχώς στις μέρες μας, κανείς δεν έχει διάθεση για ένα κυνήγι όταν η επιβίωση και μόνο είναι ένα κυνήγι, καθημερινό.

Κάθε μέρα ακούμε, από το πρωί μέχρι το βράδυ ένα σωρό πράγματα και μιλάμε με ανθρώπους που σιγά σιγά διαμορφώνουν τον τρόπο σκέψεις μας με τρόπο που ούτε εμείς οι ίδιοι καταλαβαίνουμε. Είναι τόσο εύκολο να δεχτούμε την αλήθεια των άλλων σαν την μόνη αλήθεια για τη ζωή, που μερικές φορές, χάνουμε την δική μας αλήθεια, αυτή που η καρδιά φωνάζει και εμείς δεν μπορούμε να ακούσουμε.

Άδικο βέβαια αλλά ποιος είπε ότι η παρούσα κατάσταση και η εξέλιξη της ζωής είναι δίκαιη;

Ανθρώπινες σχέσεις, εργασιακό περιβάλλον, σκέψεις καρδιάς, όνειρα ψυχής, λόγια και οικογενειακές υποθέσεις, προτεραιότητες ζωής και ένα σωρό άλλες σκέψεις περνάνε καθημερινά από το μυαλό όλον μας.

Με όλα αυτά να στροβιλίζονται στο μυαλό μου, έφτασα στο σημείο να αναρωτιέμαι, αν θα αφήσω τη ζωή να διαλέξει το δρόμο, της δικής μου ευτυχίας ή αν θα βάλω κανόνες και όρια στη σκέψη για ένα καλύτερο αύριο για μένα;

Το μόνο σίγουρο είναι πως η λέξη ‘Άλλαξε’, δεν είναι προσταγή ή διαταγή αλλά ανάγκη ή αλλιώς επιθυμία.

Άλλαξε. Νύχτα, Άλλαξε. Σήκωσε Τα Αγάλματα. Στην Ίαση. Απόψε.

2010-10-24T16:40:00.000-07:00

Στην άκρη του δρόμο πάλι βρέθηκα, φορτωμένος με το χτες στη πλάτη μου.
Στην άκρη του δρόμου πάλι βρέθηκες, φορτωμένη με το χτες στη πλάτη σου.
Ξέρω πως πονάς και υποφέρεις για τις ώρες τις απουσίας μου.
Μα αγαπημένη μου, δεν ξέρεις, ότι στη καρδιά έχουμε φτερά πουλιού;
Αλλού εγώ, αλλού εσύ, χαθήκαμε στου χρόνου την πλάνη.
Όνειρα και ελπίδες στο κενό, κάθε που το χτες αγκαλιάζουμε με λαχτάρα.
Υπομονή καλή μου και το χτες θα κάψουμε στη φωτιά.
Mία καινούρια θα ανάψουμε στη καρδιά, εκείνη που κρατάει για πάντα.
Κουβαλάμε τα λόγια από το χτες στη καρδιά μας
και το αύριο μας κρατάει δεμένους στο παρών, χωρίς μέλλον, χωρίς χαρά.
Υπομονή, και τα σύννεφα της καρδιάς σου, σύντομα θα διώξω.

Με ποιο φως θα ανατείλει η μέρα δε ξέρω. Ποτέ δεν ήξερα γιατί,
Μα τώρα πια δεν έχει σημασία, επειδή η καρδιά ακόμα χτυπάει.
Το χτες μαζί θα κάψουμε και όλες μας οι απορίες θα σκορπίσουν στον αέρα.
Τότε, τίποτα στο δρόμο μας δε θα σταθεί.
Καμία κουβέντα, κανένας λόγος κακός και από κανέναν.
Εγώ, εσύ και το μέλλον μας, αυτά θα είναι το παρών για μας.

Άνεμος

2010-10-16T17:20:00.000-07:00

Καλησπέρα ξενύχτιδες, όνειρα γλυκά. Στο παραμύθι σας απόψε θα πιούμε αγκαλιά...

~ ~ ~

Πολύ σε μίσησα, δεν ήξερα γιατί. Το ποτήρι μου γέμιζες, μίσος και οργή. Μέσα στο παραμιλητό, φώναξες σ' αγαπώ, μα η φωνή σου βουβή, σαν τα παραμύθια την αυγή.

~ ~ ~

Γέλασα μαζί σου ως το πρωί, μα δε λογάριασα την ανάσα σου, την καυτή. Φωτιά καρδιάς και ονείρου εμπαιγμός, σε αυτό το ταξίδι, μόνο πυρετός.

~ ~ ~

Γέλια, τραγούδια και χορό ως το πρωί. Σε αυτό το όνειρο δεν έμεινε κανείς να το φυλάει. Μέσα στα σύννεφα και τη βροχή, ακούω το τραγούδι της πνοής των ραγισμένων φιλιών μας. Σε έναν περίπατο ως την αυγή, με μία ζάλη μεθυστική, ένα χρώμα τόσο φωτεινό, λες και ο ήλιος έπαψε να ζει.

~ ~ ~

Μα, πόσο δυνατά να ψιθυρίσω την κραυγή μου για να την ακούσεις; Δε θέλω να προδοθεί ο έρωτας. Είναι πολλοί εκεί έξω που ζητάνε την ευτυχία μας για θυσία. Δεν είμαι έτοιμος να αφήσω τον παραλογισμό μου ακόμα. Όχι τώρα που σ' αγαπώ.

~ ~ ~

Η αλήθεια είναι ότι ναι, ζητούσα την αγάπη σου αλλά δε περίμενα πως θα μου την έδινες τόσο απλόχερα. Δε ζητάς τίποτα για αντάλλαγμα παρά μόνο την αγκαλιά μου. Αν αυτό είναι το μόνο που ζητάς, τότε δε κάνω για σένα. Λυπάμαι αλλά έχω μόνο τον ουρανό να σου προσφέρω και δε ξέρω αν είναι αρκετός για εσένα.

~ ~ ~

Νιώθω την καρδιά μου έτοιμη να σπάσει από πόθο για εσένα, μα ακόμα και έτσι πρέπει να συγκρατήσω τη πνοή μου. Να μη φλέγεται η καρδιά, μου ζητάς. Μα πώς τον παράδεισο να ξεριζώσω από τα χείλη των ματιών ... ;

~ ~ ~

Διαλέγω την καρδιά σου για οίκο μου. Την πνοή σου για τροφή. Τα μάτια σου για ουρανό. Η σκιά μου εσύ και ο ύπνος μου τα όνειρά σου. Ο λόγος μου, τα φιλιά σου και η σκέψη μου, ο χτύπος της καρδιάς μας.

~ ~ ~

Σε ευχαριστώ, που ξεκλείδωσες σκέψεις μουδιασμένες από του χρόνου τις αμαρτίες και τις εξάγνισες με της νύχτας τη φωτιά.

~ ~ ~

Επιτέλους ξημερώνει. Ώρα για ύπνο. Καλό ξημέρωμα σε όλους εκεί έξω. Εγώ κατέβαζω ρολά κ σας καληνύχτω. Ευχές για μια υπεροχή κ απολαυστική μέρα.

Ο σκορπιός

2010-09-16T23:04:00.000-07:00

Πληγωμένο σε βρήκα σε ένα λιβάδι.

Μόνο και χαμένο, στις σκέψεις σου βυθισμένο.

Σου φωνάζω, είμαι εδώ. Σου λέω έλα.

Μα με τα μάτια σου δεν κοιτάς πια τον κόσμο.

Τρέχω προς το μέρος σου.

Σου προσφέρω φωτιά για το παγωμένο σου κορμί.

Δεν βλέπεις όμως, ότι είμαι εκεί.

Δε σε αφήνουν οι εικόνες.

Σε αφήνω ώσπου το βράδυ να έρθει.

Σε κοιτάζω από μακριά, ανήμπορος να επέμβω.

Περιμένω το φεγγάρι να βγει.

Έχω κάτι στο μυαλό που ίσος βοηθήσει.

Το σώμα σου είναι βαρύ.

Κουρασμένο από τις σκέψεις

Αφήνεις το σώμα σου να σωριαστεί.

Στο έδαφος να πέσει.

Στον Ύπνο πουλάω τη ψυχή μου.

Μια ευκαιρία να μου δώσει για να σε βρω.

Τον δρόμο να μου δήξει μόνο.

Εκεί θα σε συναντώ.

Σαν τον Μορφέα αλλάζω πρόσωπα.

Να βρω αυτό που δε σε φοβίζει.

Μήπως μπορέσεις να με δεχτείς.

Και τους δαίμονες σου, η εικόνα μου να σβήσει.

Σ' ευχαριστώ (αρχές 2003)

2010-09-16T22:44:00.000-07:00

Στα παιδικά μου χρόνια, έτρεξα μέσα στα όνειρα μου. Να βρω την περίοδο της ευτυχίας που πέρασε από πάνω μου αλλά εγώ δεν την κατάλαβα. Να βρω την χαρά και τα ανέμελα παιδικά μου χρόνια. Τα χρόνια που έχουν αφήσει ένα βάρος στην καρδιά μου. Τους παιδικούς έρωτες, τα πάρτι, τις παραλίες, τις σχολικές συγκινήσεις. Ένα μουντό λιβάδι άρχισα να βλέπω καθώς τα σκεφτόμουνα όλα αυτά. Ένα μουντό λιβάδι που καθώς το διέσχιζα υψώνονταν κατακόρυφα βράχια όλο αιχμηρές πλευρές. Πλευρές που χαράκωναν την καρδιά μου. Κοφτερές σαν γυαλί. Σαν ένα θραύσμα παλιού, σκονισμένου καθρέπτη που στο πέρασμα του καθρεπτίζει τον πόνο της καρδιά μου.

Ήμουν δέκα επτά χρόνων όταν για πρώτη φορά ένοιωσα πως είναι να χτυπάει η καρδιά σου όχι μόνο για εσένα αλλά και για κάποιον άλλον. Πως είναι να ξυπνάς το πρωί χωρίς να σκέφτεσαι εσένα πρώτα. Πως είναι να πίνεις καφέ, να τρως, να πηγαίνεις βόλτα ή για μπάνιο στη θάλασσα και κλείνοντας τα μάτια σου να απολαμβάνεις την μορφή του πλάσματος που σε κάνει να νιώθεις θεός. Που με το κοίταγμα της μπορείς να κανείς τα πάντα. Δεν πέρασε πολλής καιρός όμως για να ξυπνήσεις από αυτό το όνειρο που οι πρωταγωνιστές του ξυπνάνε για πρώτη φορά μέσα από σενάρια και καταστάσεις που δύσκολα ερμηνεύεις.

Ποιον να εμπιστευτείς την επόμενη φορά; Για ποιον έρωτα να γράψεις λόγια της καρδιάς σε ένα άψυχο χαρτί; Τι ζωή να δώσεις στα όνειρα σου; Σε ποιο χαρτί να μεταφέρεις την ολιγόλεπτη ευτυχία σου; Για ποιο λόγο να γράψεις την χαρά σου; Το τέλος πάντα θα σου θυμίζει ότι η στιγμή της ευτυχίας δεν ήταν αρκετή. Δεν ήταν αρκετή για να πεις ‘τουλάχιστον πέρασα καλά’. Δεν ήταν αρκετή.

Αν και δύσκολα, μετά από αρκετό καιρό, επιτρέπεις στην καρδιά σου να ερωτευτεί ξανά. Δειλά την αφήνεις να τρέφεται από συναισθήματα για να κρατηθεί στη ζωή. Εξάλλου η τροφή της καρδιάς είναι ο ερωτάς. Μόνο ο ερωτάς μπορεί να χορτάσει την καρδιά και την ψυχή από την πείνα του μυαλού για αγάπη, την ανάγκη του σώματος για ερωτά. Να ανεβάσει την ψυχική θέληση για ζωή.

Τελικά παρασύρθηκα από την γλυκιά μελωδία της καρδιάς μου και πήρα μέρος στο παιχνίδι που λέγετε έρωτας. Ένα παιχνίδι που για δεύτερη φορά οι παίκτες ήταν εγώ και η καρδιά μου. Έπαιζα μόνος μου σε ένα άδειο γήπεδο. Χωρίς θεατές να με εμψυχώνουν. Χωρίς συμπαίκτες. Με μόνο αντίπαλο την καρδιά της κοπέλας που αγαπούσα πάρα πολύ. Την καρδιά της κοπέλας και τον χρόνο που περνούσε. Για άλλη μια φορά ήμουν ο χαμένος. Πήρε από μένα ότι πιο πολύτιμο είχα. Την αγάπη μου.

Μετά από αυτό δεν μπορούσα να σηκώσω κεφάλι. Δεν μπορούσα να δω το χαμόγελο του ήλιου για την καλή πλευρά της ζωής. Η κατάσταση στο σπίτι, και τα χαστουκιά με είχαν τσακίσει. Το μυαλό και η καρδιά μου δεν μπορούσαν να σταματήσουν να κλαίνε.

Τότε ήταν που παραδόθηκα στη ζωή χωρίς να με ενδιαφέρει ποια εξέλιξη θα έχουν τα χρόνια που ερχόντουσαν. Χωρίς να αφήνω να με αγγίζει τίποτα και κανένας. Τότε ήταν που αποφάσισα να κάνω την ζωή των άλλων πιο εύκολη χωρίς να υπολογίζω το κόστος για την δική μου ψυχή. Έγινα χαλί για τους άλλους, Έγινα η χαρά τους. Δεν με ένοιαζε να δίνω γιατί αυτή την φορά δεν περίμενα και τίποτα για να πάρω. Δεν είχαν τίποτα που να θέλω. Ούτε καν την υποκριτική φίλια τους. Αυτή που οι άνθρωποι δίνουν για να πάρουν από εσένα περισσότερα από ότι θες η μπορείς να δώσεις. Δεν ήθελα να νιώσει κανείς από αυτούς που γνώριζα, την θλίψη, την μοναξιά, την απογοήτευση και την προδοσία. Έγινα μαριονέτα στα χέρια τους δίνοντας τους χαρά. Έλεγα σε όλους αυτό που είχαν ανάγκη να ακούσουν. Μα κανένας από όλους αυτούς που έχω γνωρίσει δεν μπήκε στον κόπο να μου πει λόγια που είχα εγώ ανάγκη να ακούσω. Αν το έκαναν, δεν είχαν σαν σκοπό το ευχαριστώ αλλά να πάρουν κάτι ακόμα από εμένα. Ο κάθε ένας είχε και τους δικούς του λόγους για να μου ζητάει κάτι. Για κανέναν όμως ο λόγος δεν ήμουν εγώ. Για κανέναν.

Οι μέρες περνούσαν από επάνω μου και με μαστίγωναν αφήνοντας μου ένα βαθύ σημάδι. Να χάσω την ταυτότητα μου. Να μην ξέρω ποίος πραγματικά είμαι.

Δεν ξέρω πόσος καιρός έχει περάσει από τότε. Δεν ξέρω για πόσο διάστημα κράτησε αυτή η κατάσταση. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ακόμα διέσχιζα το μουντό λιβάδι που λέγετε ‘η ζωή μου’.

Ξαφνικά ένα αστέρι γεννήθηκε. Ένα αστέρι που μου άλλαξε τη ζωή. Ένας ήλιος που φώτιζε ακόμα και την νύχτα. Ένα αστέρι που πέρασε δύσκολα χρόνια στη ζωή του. Ένα αστέρι που κουβαλάει τον δικό του σταυρό, τα δικά του προβλήματα, της δικές του απογοητεύσεις. Ένα αστέρι που κάθε μέρα δεν κάνει το χατίρι στη ζωή να παραιτηθεί αλλά αγωνίζεται. Αγωνίζεται για να έχει αυτό, τον τελευταίο λόγο για την κάθε ημέρα. Που αλλάζει πορεία μόνο αν το θέλει αυτό και όχι γιατί το επιβάλουν κάποιοι άλλοι.

Δεν μπορούσα να αντισταθώ και η καρδιά μου άρχισε να το ερωτεύεται. Κάθε μέρα που περνούσε με μαγνήτιζαν όλο και πιο πολύ τα λόγια του. Ο ερωτάς μου όμως δεν κράτησε για πολύ. Τον αντικατέστησε η αγάπη. Η αγάπη μου για αυτό το αστέρι. Ο πόθος μου. Δυστυχώς όμως για άλλη μια φορά δεν μπορούσα να έχω αυτό που ποθούσα. Το τέλος είναι το ίδιο με τις δυο προηγούμενες φορές που η καρδιά μου αγάπησε έναν άνθρωπο περισσότερο από εμένα.

Σε λίγες μέρες θα πρέπει να φύγει. Δεν ξέρω αν κάποτε θα μου δοθεί η ευκαιρία να απολαύσω την παρουσία του στη ζωή μου όπως έγινε εδώ και δέκα έξι μήνες.

Αστέρι μου, σε ευχαριστώ που με βοήθησες να βρω τον εαυτό μου. Σε ευχαριστώ που δεν μου είπες ποτέ λόγια που ήθελα να ακούσω ακόμα και αν τα είχα πολύ μεγάλη ανάγκη. Πάνω από όλα σε ευχαριστώ που μου έδηξες ότι δεν έχουν σημασία τα χαστουκιά που μας δίνει η ζωή αλλά τι κάνουμε όχι μόνο για να μην ξανά φάμε κανένα αλλά για να αποδείξουμε ότι ‘αξίζει να υπάρχεις για ένα αύριο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει΄. Με έμαθες να ΄γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλων, στο μέλλων που φτιάχνουν όπως θέλουνε’. Να μην παραιτούμαι ποτέ.

Κάποια στιγμή όλα αυτά που έχω προσφέρει στα άτομα που έχω ερωτευτεί και αγαπήσει θα μου δοθούν πίσω.

Έκανες το μουντό λιβάδι μου με τα μεγάλα και κοφτερά βράχια μια απέραντη πρασινάδα. Με λίμνες και πούλια που τραγουδούν για την ζωή τις καλύτερες μελωδίες.

Αστέρι μου δεν σου ζητάω να με αγαπήσεις όπως εγώ με αυτά που σου λέω αλλά να καταλάβεις γιατί σε θεωρώ τόσο σημαντικό πρόσωπο της ζωής μου. Για να σε ευχαριστήσω για όλα τα υπέροχα πράγματα που μου πρόσφερες. Σε ευχαριστώ για όλες της όμορφες σκέψεις που έκανα για εσένα. Δεν πειράζει που δεν περπατήσαμε μαζί στο ίδιο μονοπάτι. Δεν πειράζει που ίσος δεν γίνει ποτέ. Δεν πειράζει που δεν θα έχουμε κοινά όνειρα. Αρκεί που για κάποιο διάστημα της ζωής μας, βρεθήκαμε να περπατάμε παράλληλα.

Αποφθέγματα

2010-09-16T03:13:00.000-07:00

Από αναρτήσεις προφίλ της Myrsini Kanli

Υπάρχει ένας ελπιδοφόρος συμβολισμός στο γεγονός ότι οι σημαίες δεν κυματίζουν στο κενό.
Arthur Clarke

Αρκετα λατρεψαμε τον κινδυνο κι ειναι καιρος
να μας το ανταποδωσει .O.EΛΥΤΗΣ

Το να ξέρεις τι να πεις, βοηθάει λίγο, το να ξέρεις τι να μην πεις βοηθάει πολύ.
Sam Ewing

Βλέπουμε τους αετούς να πετούν ψηλά μόνοι τους, ενώ τα πρόβατα μαζεύονται σε κοπάδι.
Philip Sidney

Μην εμπιστεύεστε τους απογοητευμένους. Συνήθως είναι ανίκανοι.
Gustave Flaubert

Να αποφευγεις τον ανθρωπο που δεν συγκίνείται απ το γελιο ενος μικρου παιδιου.. (ΕΙΡΗΝΗ)

Δεν υπάρχει σύντομος δρόμος για κανένα μέρος που να αξίζει να πάει κανείς. Beverly Sills

Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις όμως για λίγη περηφάνεια το άξιζε.O.EΛΥΤΗΣ

Σαν τον Ηλιο σου Ηλιος αλλού δε λάμπει!

Είναι στα λάθη και στις αστοχίες μας, όχι στις αρετές μας, που αγγίζουμε ο ένας τον άλλον και βρίσκουμε συμπάθεια. Είναι στις τρέλες μας που γινόμαστε ένα. Jerome K. Jerome,

Χωρίς τους άλλους, κανένας δεν θα ήταν κάτι άλλο από το τίποτα. Quinto

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές .Oδυσσέας Ελύτης.

Η ακρίβεια στο λόγο είναι η μεγαλύτερη αρετή

Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Η ζωή δεν είναι απαραίτητο να είναι τέλεια για να είναι υπέροχη.Μανώλης Δουκίδης

Δεν ξέρω αν ο Θεός είναι «πανταχού παρών», έχει όμως ρουφιάνους παντού.Μανώλης Δουκίδης

Ό,τι δεν με συναρπάζει, με σκοτώνει. Λόρδος Βύρων,

Paulo Coelho :You are what you do, and not what you think you should do

Αν είναι ανθρώπινος ο πόνος δεν είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε....ΣΕΦΕΡΗΣ

Η μουσική είναι η πιο δυνατή μορφή μαγείας.
Marilyn Manson

Εκτός από τον εαυτό σου, τα ανήλικα παιδιά σου και τους, ενδεχομένως, ανήμπορους γονείς, δεν χρωστάς τίποτα και σε κανέναν. Δεν πρέπει να αισθάνεσαι υπόλογος σε κανέναν για τίποτα.ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΟΥΚΙΔΗΣ

Όποιος δεν αδικεί, δεν χρειάζεται κανένα νόμο. Αντιφάνης,

Το διάστημα δεν είναι καθόλου μακριά. Είναι μια ώρα δρόμος με το αυτοκίνητο, αν οδηγείς προς τα πάνω.
Sir Fred Hoyle

Τα καλά ίσως έρθουν σ' αυτούς που περιμένουν, αλλά μόνο όσα περισσέψουν απ' αυτούς που βιάζονται.
Αβραάμ Λίνκολν

Κάθε άνθρωπος έχει τις λόξες του και συχνά είναι τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που έχει.
Josh Billings

Ο Θαλασσινός άνεμος κι ἡ δροσιά της αυγής
υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας.ΘΕΡΙΝΟ ΛΙΟΣΤΑΣΙ ,ΣΕΦΕΡΗΣ

“Δεν είμαι σήμερα όπως χθες,
οι ανεμοδείκτες με έμαθαν να νιώθω”O.E.

Από το σοβαρό στο γελοίο, η απόσταση είναι μικρή. Από το γελοίο όμως, στο σοβαρό, η απόσταση είναι τεράστια. (Σαίξπηρ)

Υπάρχει κάτι το μοραίο σε όλες τις σωστές αποφάσεις. Παίρνονται πάντα πολύ βιαστικά.
Όσκαρ Ουάιλντ.

Ναι, είμαι ένας ονειροπόλος. Γιατί ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει το δρόμο του με το φεγγαρόφωτο, και να δει το χάραμα πριν από τον υπόλοιπο κόσμο.

Η καλύτερη χρήση της ζωής είναι να την αφιερώσεις σε κάτι που θα διαρκέσει περισσότερο απ' αυτήν.
William James

Αν δε σου λείψει ένα κομμάτι ζωής, όνειρα μην περιμένεις. Το εικοσιτετράωρό μας είναι μια συνεχής ανάκριση.ΕΛΥΤΗΣ

Η ζωή είναι ο δισταγμός μεταξύ ενός θαυμαστικού και ενός ερωτηματικού. Στην αμφιβολία, υπάρχει και η τελεία.
Fernando Pessoa,

Μόνο σε Σένα θα το πω παλιά θαλασσινή Σελήνη μου.ΕΛΥΤΗΣ

Και περάσανε μέρες πολλές, μέσα σε λίγην ώρα - Άξιον Εστί

Είς εμοί μύριοι, εάν άριστος εί.ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

Εκ πάντων εν και εξ ενός πάντα.Ηρακλειτος

Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσαν. (Τελευταίος σταθμός) ΣΕΦΕΡΗΣ

Χωρίς μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος.ΝΙΤΣΕ

Πιάσε την αστραπή στο δρόμο σου. άνθρωπε· δώσε της διάρκεια· μπορείς!ΕΛΥΤΗΣ

Ξέρω πως ειναι τιποτε ολ'αυτα και πως η γλωσσα που
μιλώ δεν εχει αλφαβητο...(Φωτόδενδρο ΕΛΥΤΗΣ)

Είμαι ένας πολύ απλός άνθρωπος. Πάντα μου άρεσε το καλύτερο. Ουίνστον Τσώρτσιλ

Μια ερώτηση, μια απάντηση
Η δειλία ρωτά είναι ασφαλές
Η σκοπιμότητα ρωτά είναι συμφέρον
Η ματαιοδοξία ρωτά είναι δημοφιλές
Έρχεται όμως κάποια στιγμή, που πρέπει να αποφασίσεις να
...κάνεις κάτι που δεν είναι ούτε ασφαλές ούτε συμφέρον ούτε δημοφιλές.
Είναι όμως το σωστό.
~Martin Luther King~

Είμαι ένας πολύ απλός άνθρωπος. Πάντα μου άρεσε το καλύτερο. Ουίνστον Τσώρτσιλ

Κάποια μέρα κοιτάζοντας πίσω, τα χρόνια που αγωνίστηκες θα σου φαίνονται τα πιο ωραία.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

“Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να έχει καρδιά. Μα η πιο μεγάλη ακόμα είναι όταν χρειάζεται να παραμερίζει την καρδιά του…” ...ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Να μη μπερδεύουμε το άϋλον με το νάϋλον. Γέρων Παϊζιος.

«Ό, τι κι αν κάνουν θα νικήσουμε – ο κόσμος μας ανήκει.Το μέλλον είναι μες στην τσέπη μας σαν το κλειδί του σπιτιού μας».ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Ένα σπίτι για να γεννηθείς
ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις
ένας στίχος για να κρυφτείς
ένας κόσμος για να πεθάνεις.
TAΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Ένας “Αναχωρητής” για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς, ένας “Ερχόμενος”. (Ο Μικρός Ναυτίλος)

Ποιητής είναι κάποιος που σκέφτεται κάτι άλλο.

Σ’ αυτό το πολύ βιαστικό
πέρασμά μας από την γη,
καθένας μας αφήνει μιαν ανάσα,
μια πνοή κι όλα μετά τα σβήνει.ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ

Paulo Coelho Shinning morning, shine on my life and on the life of my friends

Αγαπάς σημαίνει κάνεις ένδοξο έναν άνθρωπο. Είναι η μόνη δόξα που θα βρει στη ζωή του. ~Γιώργος Χειμωνάς~

Στην ζωή υπάρχει αγάπη... μισος... κι αδιαφορία!.. Δίνεις ότι θέλεις... παίρνεις ότι δίνεις!.(ΝΤΙΝΑ)

Τέλεια συμπεριφορά προκύπτει από την πλήρη αδιαφορία.
Cesare Pavese

Και να παίζει με τ' άσπρο και το κυανό η ψυχή μου! O.EΛΥΤΗΣ

Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά. Κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά ...Ο.ΕΛΥΤΗΣ

Είναι στιγμές που έχω πει .....στα όρια μου φτάνω....
μα βρίσκεται μια αφορμή...ν΄αντέξω παραπάνω…(ΛΕΝΑ Γ)

Στο διαστημόπλοιο γη δεν υπάρχουν επιβάτες. Είμαστε όλοι πλήρωμα.
Marshall McLuhan

Paulo Coelho "No"is not a sin. "Yes" is not a virtue

Ο κόσμος χειροκροτεί τα πυροτεχνήματα, αλλά ποτέ την ανατολή του ηλίου.

Ο ΥΠΝΟΣ,,ΠΑΝΤΑ ΑΡΓΕΙ,,ΕΝΩ Ο ΞΥΠΝΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ!!(απο τη Γιώτα)

Το λάθος, αγαπητέ μου Βρούτε, δεν είναι στ' αστέρια, αλλά μέσα μας. Γουίλιαμ Σαίξπηρ,

"Είτε βραδιάζει είτε φέγγει μένει λευκό το γιασεμί". Γ. Σεφέρης

Προσπάθησα να είμαι λογικός. Δεν μου άρεσε. Clint Eastwood

"Είτε βραδιάζει είτε φέγγει μένει λευκό το γιασεμί". Γ. Σεφέρης

Sonya (Χειμώνας 1998)

2010-09-16T02:41:00.000-07:00

Δε μπορώ να σου υποσχεθώ,
Ότι το πόνο σου μακριά θα διώξω.
Το κορμί σου να μην ακουμπά,
Το μίσος των ανθρώπων.

Τη νύχτα ονειρεύτηκαν έναν άγγελο,
Με σπασμένα τα φτερά.
Δε μπορούσε να μιλήσει,
Και ένα δάκρυ είδα να κυλλά.

Το όνομα σου είδα,
Στο χέρι του να κρατά.
Με το άλλο μου έδειχνε,
Πώς να έρθω σε εσένα κοντά.

Η απόσταση μεγάλη,
Δύσβατο μονοπάτι.
Ο καιρό κακός …
… μπροστά μου ο εχθρός.

Ο πόνος, η κακία, η μοναξιά,
Το βλέμμα των ανθρώπων,
Η παγωνιά.
Μέσα στη καρδιά.

Απελπισμένα έψαχνα να σε βρω.
Η καρδιά μου λαχταρούσε,
Το βλέμμα σου να δω,
Μόνο αυτό επιθυμούσε.

Μεθυσμένα Λόγια

2010-09-12T16:48:00.000-07:00

Γεμίζω πάλι το ποτήρι και πίνω στη υγειά σου.
Ανάβω πάλι το φυτίλι, από το κερί της μοναξιάς σου.

Μεθάω τις στιγμές, που λέγαμε σ’ αγαπώ
Φωτίζω με το άστρο σου, όλο τον ουρανό.

Τον ουρανό μας, που ήτανε σβηστός
Τόσα χρόνια έρημος και μοναχός.

Στρώνω το τραπέζι για μας τους δυο
Αμβροσία τα φιλιά σου, βάλσαμο και γιατρικό.

Κλείνω τα μάτια, κάνω μια ευχή
Αύριο το πρωί, να ήμαστε μαζί.

Πρόποση θα κάνω, στην υγειά του Έρωτα θα πιω.
Όταν τελειώσω το κρασί μου, να ακούσω σ’ αγαπώ.

Όνειρα

2010-09-12T05:22:00.000-07:00

Με ποιες εικόνες να σου περιγράψω τα αισθήματά μου;
Με ποιες εικόνες να σου δείξω τα χρώματα του ουρανού;
Στις γραμμές του τρένου άφησα τα όνειρα μου,
Μα το τρένο δε πέρασε ποτέ.
Σε μία παραλία, τραγουδάω το τραγούδι της παρακμής,
Σε μια κοινωνία που δε νοιάστηκε κανείς.
Τα όνειρα μου ζωγραφίζω στο χαρτί,
Μα το παρελθών στα μάτια με κοιτάζει.
Κοιτάω τον ουρανό, ο ήλιος υπάρχει ακόμα,
Μα το κελάηδισμα των πουλιών, έπεσε στο χώμα.
Ο άνεμος, σταμάτησε να ταξιδεύει,
Τον δέντρων τα φύλα δεν τα κουνάει.
Είμαι εδώ, είμαι εκεί, είμαι στο χτες, είμαι στο τώρα.
Ήσουν εδώ, ήσουν εκεί, ήσουν στο χτες, θα είσαι στο αύριο.
Θα μπορέσω το χρόνο να νικήσω,
Το κεφάλι μου, προς το μέρος σου να γυρίσω.
Μία αγκαλιά από όνειρα έχω να σου προσφέρω.
Εικόνες, ιστορίες και τραγούδια θα σου πω,
Για να μπορέσω να νοιώσω, ότι είσαι ακόμα εδώ.

Εγώ και η Νύχτα. (Τη χρονιά της μεγάλης φυγής)

2010-09-10T14:23:00.000-07:00

Γλυκά μου χαμογέλασε η νύχτα.

Πάνω στο πρόσωπό της, μικρά λαμπερά αστέρια φώλιαζαν, ξεκουράζοντας τα μικρά φτερά τους. Ένα λαμπερό φεγγάρι στο μέτωπό της, έδινε λίγο φως στα σκούρα από χρώμα μάτια της. Μια μεγάλη αγκαλιά άπλωσε μπροστά μου, ξεδιπλώνοντας το διάφανο πέπλο της. Το τύλιξε γύρο από τον λαιμό μου. Απαλά με τράβηξε προς το μέρος της. Μου χαμογέλασε και μου έκλεισε το μάτι. Έσκυψε και με μια ανάσα καυτή και τρεμάμενη, όπως μια φλόγα ενός κεριού που κάνει τον τελευταίο της χορό πριν σβήσει, μου ψιθύρισε γλυκά.

Νύχτα - Που ήσουν αστέρι μου;

Μουδιασμένος από ηδονή και απορία αναρωτιόμουν τι ήταν αυτό που έψαχνε ή τι ήταν αυτό που είχα που μπορεί να ήθελε! Δεν ήμουν σε θέση να σκεφτώ τίποτα. Εκείνη συνέχισε να ρωτάει.

Ν - Για ποια ονειρεύεσαι; Που τρέχει το μυαλό σου; Σε ποια αγκαλιά δίνεις τα όνειρά σου;

Είχα μουδιάσει. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα. Δεν ήμουν σε θέση να δικαιολογηθώ για τίποτα. Έκλεισα τα μάτια. Οι απαντήσεις ήρθαν μπροστά στα βλέφαρά μου. Ήρθαν με εικόνες. Προσπάθησα να περιγράψω αυτό που έβλεπα. Με φωνή που μόλις ακουγόταν είπα στη Νύχτα.

Ε - Δεν φταίω εγώ. Την καρδιά μου ρώτα, που έχει παρασυρθεί από το γλυκό άρωμα της νιότης και της φρεσκάδας του μόνου πλάσματος που μπόρεσε να δώσει λόγο στο κουρασμένο μου κορμί, για να αφήσει την αγκαλιά του Ορφέα και να ξυπνήσει το πρωί. Ρώτα την υάλινη καρδιά μου που δεν φοβάται να σκύψει και να μαζέψει τα κομμάτια της. Ρώτα τα μάτια μου, που κάθε φορά, όταν αντικρίζουν αυτό το πλάσμα, με κάνουν να ξεχνάω ότι είμαι στη γη. Ρώτα τα χέρια μου που όταν την αγγίζουν, νομίζουν ότι κρατάνε τον πιο πολύτιμο θησαυρό του κόσμου. Ρώτα τα πόδια μου, που όταν ακούσουν τη φωνή της με οδηγούν μουδιασμένο κοντά της. Ρώτα τα αυτιά μου που όταν την ακούνε να γελάει, νομίζουν ότι τραγουδάνε άγγελοι με μια μελωδία που θνητό αυτί δεν έχει ακούσει ακόμα.

Ν - Μόνο μια νεράιδα, θα μπορούσε να σε είχε μαγέψει τόσο πολύ, ώστε να μην μπορεί το μυαλό σου να κατευθύνει το σώμα σου. Μόνο ένα νεραϊδάκι θα μπορούσε να σε μαγέψει τόσο πολύ ώστε να μην σκέφτεσαι τίποτα άλλο. Μόνο ένα νεραϊδάκι θα μπορούσε να παρασύρει την καρδιά σου σε κόσμους που δεν κατανοείς αλλά πηγαίνεις προς αυτούς. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι μπορείς να ζεις έτσι. Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορείς να ξεχνάς ποιος είσαι όταν το βλέμμα της μπει μέσα στο δικό σου. Νεκρώνονται όλα σε κάθε βλέμμα της! Δεν ξέρεις ότι σε κάθε βλέμμα της, η καρδιά σου γίνετε χίλια κομμάτια;

Ε - Το ξέρω. Το ξέρω γιατί πονάω

Ν - Γιατί δεν κάνεις κάτι για να το αλλάξεις και να σταματήσεις να πονάς;

Ε - Μα Νύχτα μου, δεν μπορώ να την ξεριζώσω από την καρδιά μου.

Ν - Μα πρέπει. Είναι ο μόνος τρόπος για να πάψεις να πονάς. Είναι πολύ οδυνηρό και πολύ δύσκολο αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγεις από την μαγεία της.

Ε - Δεν θέλω να ξεφύγω από την μαγεία της. Μόνο μαζί της νιώθω κάτι τόσο δυνατό. Μόνο για εκείνη θέλω να ζω. Μόνο εκείνη θέλω να κάνω ευτυχισμένη. Μόνο για εκείνη να αναπνέω. Τον δικό της πόνο να σβήνω από την καρδιά. Μόνο στην δική της αγκαλιά να ξεκουράζω τα όνειρά μου.

Ν - Μα βλέπεις ότι δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Μα βλέπεις ότι ονειρεύεσαι μόνος. Ξέρεις ότι πονάς. Για εκείνη είσαι ο καλύτερος φίλος που θα μπορούσε να είχε κάποιος. Της παρέχεις την ασφάλεια που θα μπορούσε να δώσει ο καλύτερος πατέρας. Της παρέχεις την κατανόηση που μπορεί να δείξει η καλύτερη μητέρα. Της παρέχεις το γέλιο που μπορεί να της δώσει το καλύτερο ανέκδοτο. Της παρέχεις το δάκρυ που μπορεί να της δώσει η καλύτερη τρυφερή ιστορία στην τηλεόραση. Της παρέχεις την αγκαλιά που θα μπορούσε να της δώσει και ο καλύτερος αδελφός ή αδελφή. Είσαι πρόθυμος να φέρεις στα χέρια της ότι θελήσει αρκεί να στο ζητήσει.

Ε - Αυτά Νύχτα μου, δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που μπορώ να κάνω και να δώσω σε εκείνη όταν …

Ν - Όταν, τι;! Τι άλλο έχει μείνει;!

Ε - Να με κοιτάει στα μάτια και να νιώθω ότι με αγαπάει όπως την αγαπάω εγώ.

Ν - Αυτό μπορεί να μην γίνει ποτέ!

Ε - Το ξέρω. Για αυτό της χαμογελάω κάθε φορά που με κοιτάει. Για να κρύψω τον πόνο μου.

Ν - Ξημερώνει σε λίγο. Πρέπει να φύγω. Σε λίγο ξημερώνει μια καινούρια μέρα.

Ε - Ναι! Μια καινούρια μέρα.

Τότε η Νύχτα με φίλησε γλυκά και με χαιρέτησε παίρνοντας μαζί της το διάφανο πέπλο των ονείρων που είχε απλώσει μπροστά στα μάτια χιλιάδων ανθρώπων … αλλά και στα δικά μου!!!

Αφεψήματα v.8

2010-09-08T16:45:00.000-07:00

Άλλη μια νύχτα που σε έχω στο μυαλό μου. Που θα πάει, κάποια στιγμή θα σε έχω και στην αγκαλιά μου....
~ ~ ~ ~ ~
Αν η νύχτα αυτή ήταν η τελευταία μου, θα προτιμούσα να σε είχα αγκαλιά μου κ να σου έλεγα συνέχεια ότι λυπάμαι για όλες τις μέρες που πέρασαν κ δε πρόλαβα να σου πω, πόσο πολύ σε θέλω στη ζωή μου...
~ ~ ~ ~ ~
Αγαπάω τα μάτια σου, εκείνα που δεν έχω φιλήσει ακόμα.
Αγαπάω να χέρια σου, εκείνα που δεν με έχουν αγγίξει ακόμα.
Αγαπάω την ανάσα σου, εκείνη που δεν έχω γευτεί ακόμα.
Αγαπάω τα όνειρα σου, εκείνα που δεν έχουμε κάνει μαζί ακόμα ...
~ ~ ~ ~ ~
Στο παρελθόν είναι το μέλλον μας.
~ ~ ~ ~ ~
Άνοιξα την καρδιά μου στο αύριο και την έκλεισα έξω από το χτες μου. Καλός όρισα στο ναι της υπεροχής μέρας που ξημερώνει....
~ ~ ~ ~ ~
Τα όνειρα μας, δεν έχουν τα ίδια χρώματα με κάποτε.
Οι μελωδίες τους, δεν έχουν τις ίδιες νότες με αυτές που ακούγαμε κάποτε.
Ας ζωγραφίσουμε μαζί τα όνειρα μας.
Ας συνθέσουμε καινούριες μελωδίες.
Ας κάνουμε νέα όνειρα.
Ας φτιάξουμε τις δικές μας μελωδίες, από τις δικές μας ... νότες....
~ ~ ~ ~ ~
Καθρεφτίζονται οι σκέψεις μου στην επιφάνεια της θάλασσας. Το βαθύ μπλε χρώμα της, ξεπλένει τις σκέψεις μου από τις εικόνες του χτες. Η λεωφόρος του φεγγαριού, τις σκίζει στα δύο. Το ελαφρύ κύμα που έχει σηκωθεί είναι αρκετό για να τις τραβήξει στο βυθό.
Αύριο, όταν ο ήλιος θα ζεστάνει τη θάλασσα, θα ξέρω ότι νέες σκέψεις έχω να κάνω. Τόσες, όσες χωράνε στη ζωή μας ... ζωή μου ...
~ ~ ~ ~ ~
Οι λέξεις πονάνε. Τις τελευταίες μέρες άκουσα παρά πολλές. Αναρωτιέμαι, αν είναι αληθινές ...
~ ~ ~ ~ ~
Έχει τόση ησυχία που κοντεύω να κουφαθώ.
~ ~ ~ ~ ~
Σκόρπισα ανάμεσα στο χτες, το σήμερα και το αύριο. Πόσο ανόητη μπορεί να είναι η σκέψη μου, αφού το ‘χτες’, δικό μου δε θα γίνει ποτέ ! Δεν έγινε τότε, δε θα γίνει και τώρα. ‘Ελπίδα’, το νέκταρ των ψυχών που απεγνωσμένα ψάχνουν μια ηλιαχτίδα φως για να κρατηθούν … στο σκοτάδι των καιρών μας.

Ο ξεσπιτωμένος

2010-09-01T06:46:00.000-07:00

Μια φορά και ένα καιρό, ήταν ένα μικρό και γυαλιστερό σαλιγκαράκι. Περπατούσε για χρόνια σε έρημα αλλά ευτυχώς καταπράσινα λιβάδια. Για χρόνια μόνος και απογοητευμένος από τη ζωή, αποφάσισε να δώσει ένα τέλος στο μαρτύριο της αναζήτησης για τη μια και μοναδική αγάπη…

Ήταν έτοιμος να αφήσει ετούτο το μάταιο κόσμο. Ήθελε να απαλλαγεί από όλες τις δυσκολίες στην αναζήτηση για το άλλο μισό…

Όλα αυτά τα χρόνια είχε δοκιμάσει τα πάντα αλλά μάταια. πολλές ήταν εκείνες οι φορές που είχε ξεπεράσει τα όρια του. Πολλές ήταν οι φορές που άφηνε πίσω του τη κόκκινη γραμμή των πρέπει, παρασυρόμενος από την επιθυμία του. Καθώς σκεφτικός σερνόταν από τις σκέψεις του, γνώρισε το ποιο υπέροχο πλάσμα στον κόσμο…

Γνώρισε το πιο τέλειο πλάσμα στον κόσμο. Μια μικρή και γυαλιστερή σαλιγκαρίνα. Με νάζια και θελήματα πονηρά, με αποφασιστικότητα και επιμονή, κατάφερε να απαλλάξει το σαλιγκάρακο μας από την αρχική του απόφαση. Ήταν αποφασισμένη να ζήσει μαζί του ένα αλλιώτικο έρωτα. Ένα πάθος φλογερό και μοναδικό. Το σαλιγκαράκι μας, είχε βρει στα μάτια της, ότι ζητούσε όλα αυτά τα χρόνια και ένιωθε πως επιτέλους το ταξίδι της αναζήτησης τελείωσε εδώ…

Έζησαν πολλά πολλά χρόνια μαζί και τα χρόνια έφεραν απογόνους. Το σαλιγκαράκι μας είχε πλέον τη δική του οικογένεια. Την οικογένεια που πάντα επιθυμούσε. Όλοι μαζί παγαίνανε κάθε άνοιξη στους αγρούς για μεγάλες βόλτες και μοναδικούς προορισμούς…

Τα πράγματα δεν ήταν καθόλου εύκολα για μια τόσο μεγάλη οικογένεια. Κάθε μέρα, μαζί με την αγαπημένη του, αγκαλισμένοι από τις κεραίες τους, είχαν πολλά εμπόδια να ξεπεράσουν. Τόσα πολλά σαλιγκαράκια προς την ενηλικίωση δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ο ένας είχε την αγάπη του άλλου. Μαζί ξεπέρασαν κάθε δυσκολία. Τίποτα δε θα έμπαινε εμπόδιο στην αγάπη τους μετά από τόσα εμπόδια και δοκιμασίες που είχαν περάσει, και σαν οικογένεια αλλά και σαν ζευγάρι…

Η αγάπη τους είναι τόσο δυνατή που ακόμα και τώρα, απολαμβάνουν μαζί το πρωινό καφέ στο ζεστό κρεβατάκι τους κάθε πρωί. Κάθε που ο ήλιος ανατέλλει, τα σαλιγκαράκια είναι εκεί. Αγκαλισμένα και αγαπημένα τόσο πολύ, που ο κόσμος άλλη τέτοια αγάπη, δεν έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα…

Τα χρόνια όμως περνούν και μερικά από τα ωραία που ζούμε δε κρατάνε όσο θα θέλαμε. Το έμαθε με το πιο δύσκολο τρόπο. Μερικά από τα μαργαριτάρια του θυσιαστήκαν στο κύκλο της ζωής και των άτυχων γεγονότων που άδικα μας στερεί ότι αγαπάμε. Ακόμα και η αγαπημένη του έγινε τροφή σε εκείνους που δε μπορούν να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό, όταν αυτό είναι τόσο ζωτικής σημασίας, όσο για να κρατηθεί ένα σπιτικό. Πολλά λόγια και πολλές γλώσσες αλλά ακόμα χειρότερα τα στόματα. Εκείνα που ανοίγουν και καταβροχθίζουν ζωές και όνειρα. Βίαια και άδικα. Έχασε γυναίκα, παιδιά και σπίτι. Τώρα πάλι μόνος και έρημος γυρνάει ψάχνοντας σκιά για το σώμα του. Ξεσπιτωμένος από την ευτυχία και μόνος, σιγοψιθυρίζει…

<<Μακάρι όλα τα σαλιγκαράκια να έχουν έστω και μια φορά στη ζωή τους, την ευκαιρία να νιώσουν τόσο ευτυχισμένα όπως εγώ. Τι κι αν έφυγαν όσα ήρθαν, όλα όσα με αγάπη έζησα; Ήταν γεμάτη η ζωή μου με σαλιγκαράκια που με αγάπησαν και τα αγάπησα και εγώ. Μοιράστηκα τόσο ωραία συναισθήματα που ακόμα και τώρα, γνωρίζοντας το τέλος, με ευχαρίστηση θα τα ξαναζούσα, ακόμα και αν το τέλος ήταν το ίδιο.>>

Ποτέ από τότε, δεν έμεινε στο ‘τώρα’. Πάντα θυμόταν με αγάπη το χτες ακόμα κι αν του στέρησε ότι αγάπησε πιο πολύ και πάντα λαχταρούσε να έρθει το αύριο για να μπορέσει να ευχαριστήσει το Θεό για όλα όσα πρόλαβε να ζήσει…

Το κάπνισμα και εγώ.

2010-09-01T00:11:00.000-07:00

Δεν είναι εύκολο το ‘κόψιμο’ του τσιγάρου και είναι πολύ επώδυνο όταν η επιθυμία ‘ανεβαίνει’ στο στόμα. Έχω παρατηρήσει ότι, η επιθυμία για καπνό περνάει γρήγορα από το ‘στόμα’ αλλά εγκλωβίζετε για τα καλά στο μυαλό. Σύμφωνα με έρευνες, στη βάση του κρανίου μας, έχουμε μια απόφυση, ένα μικρό ιστό, που είναι ο πρώτος που προσβάλετε από τη χρήσει καπνού. Δυστυχώς, η σταδιακή μείωση του καπνού, δεν έχει κανένα αποτέλεσμα.

Τα πολλά τσιγάρα που γίνονται λίγα, άνετα γίνονται πολλά σε μια μόλις μέρα. Η λύση για μένα, ήταν να το πετάξω στη κυριολεξία. Μια μέρα λοιπόν, το πέταξα έξω από το παράθυρό μου, (5ος όροφος). Θεαματική πτώση. Κάτι άλλο που με βοήθησε να καταλάβω πόσο ανόητο είναι το κάπνισμα των πνευμόνων και των ρούχων είναι, να το βάλω όρθιο στο πάτωμα και να σταθώ δίπλα του. Σκέφτηκα ότι δεν είναι δυνατόν να με κάνει κομάντο ένα τόσο μικρό τσιγάρο και να κυριεύει τη ζωή μου. Το πάτησα, το έλιωσα. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι από εδώ και πέρα, εγώ θα κάνω κουμάντο. Ενημέρωσα τους περιπτεράδες για την απόφαση μου, και παραδόξως, όταν με βλέπουν, μου δίνουν ότι και αν ζητήσω εκτός από τσιγάρα. Θυμάμαι την προηγούμενη Τρίτη που με είχε πιάσει πανικός και ήθελα οπωσδήποτε τσιγάρο, το μόνο που κατάφερα να πάρω από το περίπτερο της γειτονίας μου ήταν caprice Παπαδοπούλου. Με τίποτα δε μου έδιναν τσιγάρα.

Δαγκώνω τα χείλη μου στην επιθυμία μου να καπνίσω αλλά ΠΑΝΤΑ σκέφτομαι ότι αν με αγαπάω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στο κόσμο, τότε κάνω στον εαυτό μου το καλύτερο δώρο.

ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΟΥ, πριν υπάρξει λόγος για να το κάνω.

Αντίο στο λιμάνι.

2010-08-31T15:57:00.000-07:00

Σε ένα όνειρο, με μια κραυγή.
Με ένα τραγούδι, στη βροχή.
Ένα σ’ αγαπώ, με μια ανάσα πικρή.
Ένας άνεμος για μας, που ξημερώνει το πρωί.
Έψαχνα σαν θησαυρό, τα μάτια σου να δω.
Το κύμα τα πήρε μακριά, χωρίς φωνή, στα σιωπηλά.
Στο λιμάνι της καρδιάς, δύο χτύποι δυνατοί
Στου μυαλού τη ξαστεριά, οι δρόμοι μας βατοί.

Θυμάμαι.

2010-08-15T13:28:00.000-07:00

Θυμάμαι,
πριν από πέντε καλοκαίρια όταν η άνοιξη χαμογελούσε στο χειμώνα.
Τότε που ο κρύος άνεμος χάιδευε τις μπερδεμένες εικόνες του μυαλού μου.
Πάνω σε λευκή άμαξα άφησα τις ελπίδες μου για μας.
Εκεί που τα καράβια αλλάζουν θέση.
Εκεί που χωρίς εισιτήριο στη αγάπη, κρυφά τρυπώσαμε στο όνειρο.

Θυμάμαι,
τότε που το καλοκαίρι δεν είχε ύπνο για μας.
Που η θάλασσα ποτέ δε κοιμόταν μακριά από την αγκαλιά μας.

Θυμάμαι,
πως εκείνο το δροσερό βράδυ παρέα με τα νυχτολούλουδα, σου είπα σ’ αγαπώ.

Θυμάμαι,
της ανάσας σου τη κραυγή, κάθε φορά που σώμα και ψυχή άφηναν τον ιδρώτα τους στο στεγνό σεντόνι.

Θυμάμαι,
της πρώτες ακτίνες του ήλιου να δροσίζουν το πρόσωπο σου.
Να σε γυρίζουν πίσω από το ταξίδι σου με τον Μορφέα.

Θυμάμαι,
τις ώρες που ο κόσμος σταματούσε και ο χρόνος πάγωνε όταν τα δύο σώματά μας αντίκριζαν τα χιλιάδες χρώματα του ήλιου, καθώς έπλενε τα χέρια του στη θάλασσα από το ταξίδι της ημέρας.

Θυμάμαι,
τους κρύους χειμώνες.
Στην καρδιά κρατούσαμε εκείνο το καλοκαίρι.
Εκείνο που ζήλεψε η άνοιξη και μας το πήρε πίσω.

Θυμάμαι,
πως σ΄ αγαπώ ακόμα.
Ακόμα και τώρα που ο τρελός μονολογώ κάτω από της νύχτας το πέπλο.
Ακόμα και τώρα που οι χειμώνες μας είναι πιο κρύες και από τη κόλαση.

Θυμάμαι,
πως κάποτε σου έπιανα το χέρι και σου έλεγα πως τίποτα κακό δε θα μας βρει.
Πόσα όνειρα λουζόμασταν ως το πρωί..!!

Θυμάμαι…

Ακόμα θυμάμαι πως έφυγα εκείνο το πρωί.
Ακόμα το πικρό φιλί στα χείλια μου γεύομαι.
Θυμάμαι τότε που άκουσα δύο καρδιές να σπάνε σε χείλια κομμάτια….

Έρωτας και πάθος

2010-07-23T21:29:00.000-07:00

Στο άδειο δωμάτιο
Οι φωνές έχουν πάψει
Οι σκιές έχουν πετάξει
Η φλόγα των κεριών
Καίει μόνη χωρίς σκοπό
Οι μέρες που περνούν
Σταματημένες στο κενό
Της απουσίας το φευγιό
Της άνοιξης βαρύς καημός
Της καρδιάς αναστεναγμός
Στην άδεια καρδιά
Χωρίς, σκιάς χορούς
Χωρίς, φλόγας φως
Μήτε ουρανός βαθύς
Τώρα στον έρωτα κανείς
Αύριο, ίσος ξανά
Του ουρανού καρδιά
Μιας θύελλας η άμμος
Ένας Αύγουστος χωρίς λάθος
Ένας έρωτας με πάθος

Σε αναζητώ.

2010-07-22T07:41:00.000-07:00

Σε εκείνο το δρομάκι που σε είχα δει,
Άφησα τη σκέψη μου να περιπλανηθεί.
Εκείνο το απόγευμα το δροσερό,
Ξημέρωσες, της ζωής μου, το μοναδικό.

Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ,
Να θυμηθώ, πως είναι η μορφή σου.
Σε μάτια ξένα πως θα βρω,
Το βλέμμα, τη φωνή σου!

Σε θάλασσες και ακρογιαλιές,
Εκεί που γνωριστήκαμε τότε,
Εκεί τρέχω, αναπολώ στιγμές,
Άραγε, θα της ζήσουμε ποτέ;

Ένα χαρτί κι ένα μολύβι,
Δε δείχνουν της καρδιάς μου το στολίδι.
Που κάποτε ήσουν η μοναδική,
Πριν ο άνεμος σε σβήσει από τη μνήμη.

Το βράδυ αυτό.

2010-07-21T02:35:00.000-07:00

Του φεγγαριού τα μάτια,
Θυμίζουν τη σκιά σου.
Όταν δίπλα μου ξάπλωνε,
Με άγγιζαν, χέρια δικά σου.

Τώρα ο ουρανός,
Ξημέρωσε μονάχος,
Της ανάσας σου η φωτιά,
Δε με άγγιξε από ψηλά.

Αν αναρωτιέσαι που γυρνώ,
Που χάνομαι τα βράδια.
Σε ξεχασμένους δρόμους ξενυχτώ
Και σε σκοτεινά δρομάκια.

Στη σκέψη μου αγκυροβόλησε
Πάλι η μορφή σου.
Και στην αγάπη μας εγώ,
Πυροβόλησα τη φωνή σου.

Αφεψήματα v.7

2010-07-19T21:08:00.000-07:00

Καλησπέρα άγνωστη αγάπη. Θα σου έλεγα να ‘ρθες αλλά σε περιμένει ο ουρανός, αστέρι μου.

***

Λιμάνι Μυτιλήνης. Τα φώτα της πόλης καθρεφτίζονται στη θάλασσα λες και οι γραμμές των αστεριών έπεσαν στη γη.

***

Δικηγόρο έβαλα, για να κερδίσω τα όνειρα μου, στο δικαστήριο της ζωής. Δε ξέρω πόσο θα με χρεώσει αλλά θα είμαι ευτυχείς.

***

Καληνύχτα έρωτα που ακόμα το πρόσωπο σου δεν είδα. Όνειρα γλύκα. Η σκέψη μου θα είναι κοντά σου. Και σήμερα παρέα θα σου κάνω. Άγρυπνος για να προσέχω τα όνειρα σου.

***

Σε λίγο ξημερώνει μα εγώ θα περιμένω μέχρι να σε αφήσει ο Μορφέας για να σου στείλω τη πιο γλυκιά καλημέρα.

***

Δειλά άνοιξα τα μάτια μου και άφησα το φως να μπει από το ανοικτό παράθυρο. Αστέρι μου, δε μπορώ να σε δω. Έχει πολύ φως στον ουρανό. Θα περιμένω να νυχτώσει για να σε αγγίξω με τα μάτια.

***

Copy, Paste. Σκόρπισε η ζωή μου σε ξένους τοίχους. Αντίγραφα από άλλες εποχές, τόσο όμορφες, τόσο ιδανικές. Copy, Paste και το μυαλό μου καθαρό, χωρίς να ζητιανεύω τις photos σου εδώ.

***

Σε περίμενα μούσα μου, αλλά σήμερα δεν ήρθες. Με άφησες μόνο μου και τις σκέψεις μου πήρες.

***

Δροσιά στα μάτια μου και αμβροσία στο μυαλό μου. Το όνομα σου στο τοίχο μου, δεσπόζει τα όνειρά μου.

***

Μακριά και μόνη. Αυτή η σκέψη με σκοτώνει. Κλείσε τα μάτια και θα ‘ρθω. Στο βλέφαρό σου θα σταθώ. Κάθε τα μάτια που κλείνεις, εκεί θα κατοικώ.

***

Επιτέλους νύχτωσε κ μπορώ να σε δω πιο καθαρά. Ουρανός το στρώμα σου κ φύλακες των ονείρων σου τα αστέρια. Λεύκα περιστέρια των αστεριών η ουρά κ εγώ ταξιδευτής των ονείρων σου. Καλή νύχτα αστέρι μου.

***

Δύο φοίνικες σε χρυσαφένια παραλία. Το κύμα, για μας δροσίζει την αμμουδιά. Είναι το άγνωστο άρωμά σου που με κρατάει εδώ. εγκλωβισμένος, στης θάλασσας την αύρα. Καλό απόγευμα μούσα μου.

***

Όταν τις ώρες που μονολογώ, σε φέρνω στο μυαλό μου.
Λέω δε μπορεί, μιλάω στον εαυτό μου.
Και όταν τις ώρες που είμαστε μαζί, κοιτιόμαστε στα μάτια,
Λέω πως για σ’ ένα, γίνομαι κομμάτια.

***

Κάτω από τα φώτα της πόλης και τον έναστρο ουρανό,
Όρκο δίνω ιερό, πως πάντα θα σ΄ αγαπώ.

***

Ακόμα αναρωτιέμαι, τι είναι πιο κουραστικό.
Να γράφω για την αγάπη που σαν θα ‘ρθει, έτοιμο στίχο να ‘βρει!
Να γράφω για την απουσία σου, που γυρισμό δε θα ‘χει!

***

Μα σαν υπήρχε η χαρά, μακριά απ το τοίχο θα ‘μουν.
Τα λόγια μου θα γέμιζαν πέταλα ροδακινιάς και κρίνα.

***

Εικόνες κάνω τη φωνή και το πάθος μου για σένα.
Όνειρα απατηλά για δυο μάτια ξένα.
Το όνομά σου δε θα πω όσο πονάς για κείνων.
Γιατί απόψε η καρδιά, σκίστηκε στα δυο.

***

Το μαύρο της νύχτας θα κάνω φιλη μου και το λευκό του φεγγαριού. Θα στείλω στο κατώφλι σου, λεύκα γιασεμί για να φωτίζουν τα όνειρα σου.

***

Οι σκέψεις είναι ελεύθερες και μοιράζονται παντού. Όποιος θέλει τις ακούει, όποιος θέλει κοιτάει αλλού.

***

Θα σε λέω ταξιδιώτη και ας είσαι μακριά. Σκέψεις και όνειρα θα κάνω και ας είναι απατηλά.

***

Σε λίγο ο ήλιος θα βγει αλλά εγώ δε θα είμαι εκεί. Σε κάθε σου βήμα θα είναι η σκέψη μου μέχρι να ήμαστε πάλι μαζί.

Κάποιος.

2010-07-19T20:40:00.000-07:00

Κάποιος ανοίγει μια πόρτα. Κάποιος ανάβει ένα φως. Κάποιος κοιμάται μόνος. Κάποιον τον τρώει ο καημός.

Κάποιος τη μέρα ξυπνάει. Κάποιος το βράδυ θα βρει. Κάποιος πίνει μοναχός. Κάποιος μιλάει με τη σιωπή.

Κάποιος ταξιδεύει για αλλού. Κάποιος μόλις γύρισε από εκεί. Από την άκρη της χαμένης σιωπής. Εκεί που τα πουλιά πετούν ακόμη ψηλά. Κάποιος πλήρωσε πολλά. Κάποιος κέρδισε λίγα μόνο και μόνο γιατί έφυγε μακριά.

Κάποιος γράφει λόγια στο τοίχο. Κάποιος τα διαβάζει ξανά και ξανά. Κάποιος μόλις άργησε για τη δουλειά. Και κάποιος, μόλις άργησε για της ζωής το πανηγύρι.

Μα κάποιου το μυαλό είπε, ‘Σταματά, ως εδώ. Δε γίνετε άλλη άκρη εκτός από εκείνη να βρω’. Εκείνη που ήταν ικανή να φέρει δάκρυ στα μάτια του. Εκείνη που μπόρεσε να τον ταξιδέψει τόσο μακριά, που το εδώ, φαντάζει αιώνας. Κάποια, σκέψη τόσο δυνατή, τώρα πια του έχει πάρει τη ζωή.

Δεν ήσουν εσύ το πάθος.

2010-07-18T03:46:00.000-07:00

Τι λόγια να σου πω για να το καταλάβεις,
Ότι εγώ για σένα δε καίγομαι και πάψε να με κοιτάζεις.
Το χωρισμό μας δέχτηκα και έφυγα παραπέρα.
Κάνε και εσύ το ίδιο και ξέχνα με εμένα.

Κάποτε ήμασταν μαζί, μα τώρα ζω μονάχος
Τα κατάφερα ξανά, ξενύχτισα στο πάθος.
Και αν τα λόγια μου πολλά και σε μπερδεύουν πάλι,
Άκου το λόγο μου αυτό, προχώρα με ψηλά το κεφάλι.

Μοιράστηκαν πολλά, καρδιά, ψυχή και σώμα,
Μα τίποτα από αυτά, δεν υπάρχει ακόμα.
Κοίτα να ξεκουραστείς από το πάθος σου για μένα.
Είμαι τώρα αλλού, δε πονάω πια για σένα.

Το σκέφτηκα πολύ και έψαξα στη καρδιά μου,
Μήπως κάτι από όλα αυτά, είναι πλάνη δικιά μου.
Μυαλό, καρδιά ερώτησα, μήπως κάνω λάθος,
Μα η απάντηση αρνητική, δεν ήσουν εσύ το πάθος.

Το τικ – τακ του ρολογιού

2010-07-17T16:34:00.000-07:00

Σταμάτησαν τα τρένα, στο σταθμό να με κοιτάνε.
Βλέπω ένα ήλιο σβησμένο, πάνω σε ράγιες ξεχασμένο.
Είναι οι ώρες μακριά σου, φεγγάρι χωρίς φως.
Το τικ – τακ του ρολογιού, άδικος χρόνος και αυτός.

Το φιλί του Ιούδα.

2010-07-16T21:34:00.000-07:00

Που ήσουν φίλε, όταν σε χρειαζόμουν; Που είσαι φίλε, τώρα που σε έχω ανάγκη; Πάλι δε μπορείς και όλο τρέχεις. Πάλι δουλειές και χρόνο για μένα δεν έχεις.

Που είσαι φίλε, όταν τα μάτια δακρύζουν και η καρδιά πονά; Όταν το δάκρυ μου θέλησα κάπου να αφήσω, τότε που ο κόσμος μου, σκοτείνιασε.

Φίλε, χτες έκλαψα μοναχός. Δίχως συντροφιά στο ταξίδι αυτό. Δίχως παρέα για το γυρισμό.

Φίλε, σ’ ευχαριστώ που δεν ήρθες. Με έμαθες πως, μοναχός μου να ζω.

Φίλε, το φιλί του Ιούδα πονάει πολύ. Αντίο φίλε, αύριο ξεκινάω από την αρχή.

Αφεψήματα v.6

2010-07-15T10:17:00.000-07:00

Άνυδρος δρόμος και τραχύς, της σκέψης μας ο δρόμος. Μόνος και αμαρτωλός, με φίδια ζωσμένος. Πέτρες και έρημες ακρογιαλιές χωρίς φωτιά στα σπίτια. Μέσα σε χειμώνες. Καυτές οι ανάσες μας, μα οι καρδιές μας κρύες.

***

Μονολογώ σαν τρελός μεσ’ σε πιθάρι, ακούω τις ανάσες του ουρανού και ψάχνω για φεγγάρι.

***

Χωρίς νόημα οι σκέψεις, χωρίς έλεγχο ο νους. Δε σε γνώρισα ποτέ μου. Δε σε ξέρω. Δε μ’ ακούς.

***

Μαρμάρινα φιλιά και κρύα της αγάπης σου η μαχαιριά. Μα τα μαρμαρένια αλώνια τα έσβησα με μια, μέσα απ τη ζεστή σου τη καρδιά.

***

Βαρδάρη με ακούς? Πάρε την ανάσα μου κ κάνε την άνεμο στα μακριά μαλλιά της. Φύσηξε πάνω της, γλυκό αεράκι από γιασεμί κ νυχτολούλουδα. Δώσε δροσιά στο δέρμα της κ άσε τη πνοή της να γεμίσει γλυκά την ανάσα μου.

***

Ταξιδεύω με πλοηγό το όνομα σου. Το άγνωστο πρόσωπο σου. Τις κρυφές σου σκέψεις και τη λαχτάρα μου να γνωρίσω τη ζωή σου.

***

Γέλια, χαρές, τραγούδια. Άνοιξα μια πόρτα στο αύριο κ αμέσως πουλιά και νέα όνειρα μπήκαν από το ανοιχτό παράθυρο.

***

Κλεμμένα όνειρα κ ελπίδες. Στιχάκια κ τραγούδια. Λόγια, σκέψεις κ θέλω ξένα. Πως δικά σου θες να κάνεις ότι δε σου ανήκει?

***

Ο λόγος κ η επιθυμία μου, κοινό δρόμο διάλεξαν.

***

Θέλω να κλείσω τα μάτια. Όταν τα ανοίξω να έχεις φύγει. Θέλω οι σκέψεις μου να βουλιάξουν άλλη καρδιά. Τα λόγια μου να στολίζουν άλλο πρόσωπο. Να κλείνω τα μάτια κ μόλις τα ανοίγω να μη βλέπω το χτες παρά μόνο το αύριο.

***

Απαρνήθηκα τα ψεύτικα προφίλ για να μη νομίζεις ότι τραγουδώ για σένα. Άσε λοιπόν τη σκέψη μου για άλλα μάτια, ξένα.

***

Ζαλισμένος από τον έρωτα και τυφλός από το πάθος μου, ονειρεύομαι ότι δεν είμαι μόνος. Λίγη από τη δική σου δροσιά αναζητάω. Μα τα βήματά μου έχασαν το δρόμο προς τη καρδιά σου.

***

Τα κουδούνια στους τοίχους, σαν τρελός χτυπάω ελπίζοντας πως σε κάποιο από όλα θα είσαι εσύ.

***

Καλησπέρα άγνωστε έρωτα. Από το λήθαργο του ύπνου μόλις που κατάφερα να βγω.

***

Η νύχτα ήταν δική μας. Για σένα ο γλυκός ύπνος και για μένα η ευκαιρία να φιλάω τα όνειρά σου. Όλο το βράδυ κοιτούσα το πρόσωπό σου στο φεγγάρι. Άγνωστε έρωτα, του πόθου μου αγρίμι.

***

Η ομορφιά της μέρας καθρεφτίζετε στο πρόσωπο σου. Ο ήλιος φωτίζει με πάθος το δρόμο σου. Κανένα σύννεφο στο δρόμο σου να μη σταθεί. Μια όμορφη μέρα, στην αγκαλιά σου να γεννηθεί.

***

Καλημερίζοντας σε, σου αφιερώνω ότι πιο μελωδικό έχω ακούσει.

***

Καλημέρα φως μου. Καλημέρα κι ας μη με βλέπεις.

***

Καληνύχτα, άγνωστε έρωτα, της σκέψης μου θηρίο. Των οραμάτων μου αϊτέ. Χελιδόνι της καρδιάς, που φώλιασε στα όνειρα μέχρι να σε ξυπνήσουν.

***

Χάρτινες θάλασσες με γυάλινους ωκεανούς το ταξίδι μου. Ακυβέρνητος στο χάδι των φιλιών σου. Μέσα στη δύνη της δικής σου αγκαλιάς παγιδεύτηκα.

***

Καπετάνιος σε ξένες, άγνωστες θάλασσες. Ναύτης, που η θάλασσα δεν τον έχει αγγίξει ακόμα. Και να, εγώ εδώ, σε ακυβέρνητο ονειρόπλοιο. Ανάμεσα σε σκέψεις σκόρπιες.

***

Ανθός κόκκινος, η έρημη σκέψη μου. Καραβάνι σε έρημες ακρογιαλιές, με θύελλες. Ανοιχτά πανιά για το ταξίδι που τώρα αρχίζει.

***

Με ένα φιλί, από τα άστρα δοσμένο, τη νύχτα καλωσορίζω, κάτω από άσπρα πέπλα με πράσινες φλόγες, σαν από λιβάδι ξεριζωμένες.

***

Κρύες σταγόνες φωτιάς, στη ζουμερή έρημο της σκέψης μου, το βράδυ αυτό, που ο ήλιος θα βγει και πάλι.

***

“Πρίσμα”

2010-07-09T23:28:00.000-07:00

«Αν σε ένα πρίσμα πέσει μια ακτίνα φωτός, θα διαθλαστεί δύο φορές και θα εξέλθει από αυτό με γωνία Ε( γωνία εκτροπής) . Η γωνία εκτροπής εξαρτάται από το δείκτη διάθλασης και αυτός από το μήκος κύματος της ακτινοβολίας.»

* * *

Η αλήθεια περνάει από το ‘πρίσμα’ του τρόπου αντίληψης του ‘αναγνώστη’. Η γωνία εκτροπής εξαρτάται από το ‘δείκτη διάθλασης’. Δείκτη αντίληψης του γραπτού λόγου. Ο γραπτός λόγος δεν είναι τίποτα περισσότερο από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την εξέλιξη των βιωμάτων μας στη προσπάθεια μας να τον αποτυπώσουμε σε λίγες ή πολλές γραμμές. Είναι απόλυτα λογικό, μέσα από το γραπτό λόγο να αναλύουμε το ‘μήκος κύματος της ακτινοβολίας’, μέσα από θεωρίες για το ‘πώς’ και το ‘γιατί’. Είναι απόλυτα λογικό να αφηγούμαστε το μη κατανοητό προς εμάς, ως την απόλυτη εξήγηση ‘της ακτινοβολίας’, όλων των πραγμάτων που σχετίζονται με εμάς, μέσα από τον τρόπο που το δικό μας ‘πρίσμα’ ανέλυσε και διάθλασε το ‘φως’.

Το πως πραγματικά εξελίχθηκαν τα πράγματα της διηγούμενης ιστορίας του γραπτού λόγου, το ξέρουν μόνο όσοι έζησαν την ιστορία αυτή.

Η θάλασσα (1994)

2010-06-19T21:00:00.000-07:00

Γεννήθηκα στη θάλασσα και κάτι εγώ ξέρω.
Από γαλήνη και ομορφιά, μόνο αυτή μπορεί να σου προσφέρει ξανά.
Πήγαινε κοντά της, ένα δειλινό.
Και σίγουρα θα νιώσεις, αυτό που νιώθω εγώ.
Θα νιώσεις την ανάσα της, θα νιώσεις τη μιλιά της.
Σαν να σου λέει δυνατά εσύ, να πας κοντά της.
Μη διστάσεις τότε, γρήγορα να πας.
Και μη ξεχάσεις ότι, πρέπει να την αγαπάς.

Μαύρος Ουρανός (1998)

2010-06-11T04:10:00.000-07:00

Τα μάτια μου στρέφω προς τον μαύρο ουρανό.

Το φως των αστεριών αντικρίζω.

Τα μάτια μου δακρύζουν μπροστά στα χρώματα, μπροστά στο μέγεθος και στη μελωδία των ουράνιων σωμάτων.

Η Ανδρομέδα μου κάνει παρέα σε αυτό το ταξίδι, δείχνοντας μου την αρμονία και την ομορφιά που έχει ο απέραντος Μαύρος Ουρανός.

Μέσα στα χιλιάδες χρώματα και μεγέθη, υπάρχει το νόημα της ζωής.

Μα σε ποιο σημείο; Σε ποιο γαλαξία; Πίσω από πιο ξέφωτο μουρμουρίζει η ζωή; Που είναι τελικά το μεγαλείο σου; Που κρύβεις τη δύναμη σου; Γιατί σταμάτησες το κύκλο σου νωρίς;

Αχ, Ανδρομέδα μου ! Αχ, πανέμορφη κυρία. Πιάσε το χέρι μου. Άσε τη σκέψη μου να πλανηθεί μαζί σου. Πήγαινε με στις κρυφές σου ομορφιές. Ταξίδεψε με στον άγνωστο κόσμο που μεγάλωσες. Δήξε μου τη γειτονιά σου.

Το φως σου το λαμπρό με οδηγεί και το τραγούδι σου, συντροφεύει τις ατελείωτες νύχτες που προσπαθώ να βρω τη ζωή κάπου εκεί έξω. Μακριά από αυτή, που τόσα χρόνια, μας έχει δώσει ένα ψεύτικο πρόσωπο.

Τα πάντα είναι μακριά.

Οι απαντήσεις, σαν να μη θέλουν να έρθουν σε ‘μένα.

Αχ, Ανδρομέδα μου, πολυταξιδεμένη. Που τόσα χρόνια αγέρωχα αρμενίζεις στους βυθούς του διαστήματος και πάντα έχεις και μια ιστορία για όσους ταξιδεύουν μαζί σου.

Τι θα γινόταν αν υπήρχες πριν από ‘μένα και μετά από όλα; Δε θα υπήρχε τίποτα από όλα αυτά που σήμερα υπάρχουν; Ούτε χαρά ούτε λύπη; Ούτε αέρας ούτε θάλασσα; Τίποτα; Τίποτα από αυτά που ξέρουμε τουλάχιστον. Από αυτά που νιώθουμε όταν ξυπνάμε και το σώμα μας είναι ξεκούραστο και γαλήνιο, όταν έχουμε περάσει ένα βράδυ αρμονικό, με τις σκέψεις μας παρέα, με εσένα συντροφιά, που με το γλυκό σου νανούρισμα μπορεί κάποιος να απολαύσει ένα πιο ξεκούραστο περίπατο στον κόσμο των ονείρων.

Η πνοή σου, πνοή ζωής και ο κύκλος σου, κύκλος απολαύσεων. Γεμάτη ευτυχία και όμορφα συναισθήματα που μόνο ένας τρελός θα μπορούσε να καταλάβει. Και όλο αναρωτιέμαι, μήπως τελικά είμαι και εγώ τρελός; Τρελός σαν όλους αυτούς που μπορούν να σε δουν μέσα στα όνειρα τους;

Σαν φευγαλέος πόνος. Σαν ξαφνικό φως του μυαλού μου. Σαν κάτι μεγάλο, βαρύ και υπέροχο συνάμα. Σαν εσένα.

Μια σκέψη περνάει από το μυαλό μου όπως και σε κάθε τρελό: ‘Και κάθε μέρα ζούμε δύο ζωές, και η μισή μας ψυχή είναι τρέλα και ο μισός ουρανός φωτίζεται από ένα μαύρο ήλιο. Λέω, είμαι άνθρωπος, αλλά ποιος είναι ο άλλος που κρύβεται μέσα μου;’ (Ουμπέρτο Έκο «Το όνομα του Ρόδου») Απορία και για απάντηση. Σιωπή. Βουβό κλάμα ταλαιπωρημένων ψυχών που γυρεύουν τη λύτρωση από το δικό τους ταξίδι. Από μια κουραστική μέρα όλο σκοτεινά περάσματα που μέσα από αυτά προσπαθούν να ταξιδέψουν μαζί σου, καλή μου Ανδρομέδα.

Δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το αληθινό από το ψεύτικο και το σωστό από το λάθος. Τίποτα δεν είναι λάθος για αυτούς και όλα έχουν τραγικό τέλος. Ένα τέλος που δε σηκώνει ανατροπή ακόμα και αν είναι λίγη ώρα πριν από το σπάσιμο του δεσμού σου με αυτούς.

Αχ, Ανδρομέδα μου. Πάρε με μαζί σου καθώς κλείνω τα μάτια μου μπροστά στη ζωή. Δώσε μου καινούρια κοντά σου. Μακριά από αυτό που τόσα χρόνια μας έχει κρατήσει εδώ κάτω κλεισμένους στο τίποτα, παρέα με το πουθενά.

Αχ, Ανδρομέδα μου, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο από εδώ και πέρα.

Τίποτα δεν θα είναι όπως παλιά, τώρα που έχουμε γίνει ένα εσύ κ’ εγώ.

Ένα με το Μαύρο Ουρανό

Χορός (Αύγουστος 2005)

2010-04-25T10:49:00.000-07:00

Τη φωνή σου δεν ακούω,
Μέρες πολλές ψάχνω να τη βρω.
Στων αστεριών την ομορφιά,
Στο κήπο του προσώπου σου ξενυχτάει.

Μια μαγεία μυστική,
Η αρχέτυπη εικόνα της φωνής σου.
Το φως των αστεριών, τι κ’ αν είναι ψηλά;
Σ’ άλλη διάσταση είμαι κοντά σου.

Σ’ ένα χωράφι με ελιές,
Κάτω από πράσινα δέντρα.
Ένας ίσκιος λεύκας ψηλός,
Κι ο γαλανός ουρανός από πάνω.

Ένα διαμάντι στο βυθό,
Μιας θάλασσας πλατιάς ο δρόμος.
Του γυρισμού ταξίδι μακρύ,
Μα του ονείρου, μια στάλα τόπος.

Τα ψάρια, γιατί ‘χάσανε τα φτερά τους δεν ξέρω,
Τα πουλιά, να κολυμπήσουν δεν μπορούν.
Τα χέρια μου ανοικτά σαν πουλιού φτερό,
Σ’ ονείρου νερά κολυμπούν.

Σα γεωργός ήρθα να μαζέψω,
Τους γλυκούς, των δέντρων σου καρπούς.
Δροσιά μαγική, του πηγαδιού σου το νερό.
Στο βάθος του, του φεγγαριού ο χορός.

Γιατί το όνειρο τώρα αρχίζει.

2010-03-27T10:07:00.000-07:00

Αργά μέσα στη νύχτα άφησα την σκέψη μου να περιπλανηθεί μέσα σε μια άδεια πόλη. Την ησυχία της πόλης την έκοβαν στα δυο μερικά αυτοκίνητα γεμάτα από ‘ξενύχτηδες’ ανθρώπους που δεν ήθελαν να παραδεκτούν ότι η μέρα τελείωσε για αυτούς και πρέπει να πάνε σπίτι τους. Η νύχτα φιλοξενούσε ακόμα μερικούς νυχτοβάτες όπου ο κάθε ένας από αυτούς ακολουθούσε το δικό του μονοπάτι προς άγνωστη για εμένα κατεύθυνση. Το σκοτάδι είχε απλωθεί παντού γύρο μου. Η μόνη μου παρέα σε αυτό το ταξίδι ήταν το φεγγάρι και τα φώτα της πόλης. Ακολούθησα το μονοπάτι που βρέθηκα να περπατάω. Μια μακριά μαύρη καμπαρτίνα και ένα σκούρο καουμπόικο καπέλο ήταν τα μόνα ρούχα που έκρυβαν το γυμνό μου κορμί. Ίσος γιατί αναζητούσα λίγη αγνή περιπέτεια κάτω από το επιβλητικό ύφος που μου προσέδιδε η μεταμφίεση αυτή. Δεν κράτησε πολύ η περιπλάνηση μου και βρέθηκα σε μια ερειπωμένη πολυκατοικία. Μια πολυκατοικία που κάποτε είχε ζωή. Πριν από χρόνια είχε ανθρώπους μέσα της, με τις δικές τους ανησυχίες. Τώρα πια είχε γίνει καταφύγιο άπορων σκέψεων και ψυχών νεκρών ατόμων που δεν ήθελαν να δεκτού ότι η ζωή, τους στέρησε το δώρο της και πρέπει να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα. Μπαίνοντας στην πολυκατοικία, προσπάθησα να θυμηθώ για ποιο λόγο να μου ήταν τόσο γνωστό το μέρος αυτό. Σκόρπιες εικόνες περνούσαν από τα μάτια μου δηλώνοντας μου ότι κάποτε μοιράσθηκα κάτι με τον χρόνο, με το κτίριο. Είχε κάτι δικό μου εκεί μέσα αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ τι. Τι ήταν αυτό που με οδήγησε σε εκείνο το μέρος. Γιατί στα όνειρα μου το επισκέπτομαι! Για ποιο λόγο να ήταν όλα τόσο γνωστά. Καθώς όλες αυτές οι σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου, αφίσα τα σκαλιά να περνάνε κάτω από τα ποδιά μου. Σε λίγο έφτασα στον δεύτερο όροφο. Μπροστά από μια πόρτα. Ένας βαθύς αναστεναγμός ήταν αρκετός για να απλώσω το χέρι μου και να ανοίξω την κλειστή πόρτα που είχε μπροστά μου. Μια καφέ κλειστή πόρτα με καλούσε να μπω μέσα. Ίσος πίσω από την πόρτα να βρίσκονται οι απαντήσεις. Οι απαντήσεις στις σκέψεις μου. Οι απαντήσεις στις εικόνες που έβλεπα για όσο διάστημα ήμουν σε αυτό το κτίριο. ʼπλωσα το χέρι μου και έπιασα την πόρτα. Πριν προλάβω να γυρίσω το χερούλι, η πόρτα άνοιξε σαν να ήξερε ποίος ήταν και μου έδινε την άδεια να μπω μέσα. Τι να κρυβόταν άραγε! Η περιέργεια μου δεν θα κρατούσε πολύ. Όλα σε λίγο θα ήταν πιο καθαρά. Μπροστά μου ξεδιπλώθηκε ένα κρύο και σκοτεινό σπίτι. Το μόνο που ακουγόταν ήταν μερικά γέλια, ύστερα από λίγο κλάματα, μετά σαν να ήταν γεμάτο από ανθρώπους. Πρέπει να ήταν γεμάτο από ζωή κάποτε. Προχώρησα προς το σαλόνι και άνοιξα τις σκονισμένες κουρτίνες για να δω τι κρυβόταν πίσω από αυτές. Ένα καταπράσινο λιβάδι έσπασε το μαύρο χρώμα της νύχτας. Μετά προχώρησα προς την κουζίνα. Σηκώνοντας το βλέμμα μου είδα έξω από το παράθυρο. Από εκεί είχε μια μεγάλη λίμνη που το φεγγάρι σχημάτιζε μια ασημένια λεωφόρο. Κλείνοντας τα μάτια μου θυμήθηκα όλες εκείνες τις στιγμές που πέρασα σε αυτό το σπίτι. Ήταν δικές μου οι φωνές. Το κλάμα. Το γέλιο. Τα πάρτι. Ο ερωτάς που μου χαμογέλασε ένα ζεστό από αναμνήσεις χειμώνα. Τότε έντρομος κατάλαβα ότι εγώ ήμουν ένας από αυτούς τους ‘ξενύχτηδες’, που δεν θέλουν να παραδεχτούν πως η μέρα τους τελείωσε και περιπλανούνται μέσα στη πόλη. Τώρα ξέρω ότι είμαι και εγώ μια χαμένη ψυχή που ψάχνει το δρόμο της. Μόλις τα κατάλαβα αυτό βρέθηκα μέσα σε ένα δωμάτιο ξαπλωμένος πάνω σε ένα κρεβάτι. Από το παράθυρο φαινόταν ένα μεγάλο βουνό που οι κορυφές του φιλούσαν τρυφερά τον ουρανό. ʼνοιξα τα μάτια μου και μεταφέρθηκα σε μια βάρκα που ταξίδευε προς το κέντρο της λίμνης, πάνω στην ασημένια λεωφόρο του φεγγαριού. Ήξερα ότι τώρα πια μπορούσα να αφήσω όλα αυτά που με κρατούσαν εδώ κοντά στα αγαπημένα μου πρόσωπα. Αν είναι να βρεθώ στον παράδεισο, ξέρω πως θα είναι για εμένα. Εκείνο το σπίτι. Εκείνα τα χρόνια. Εκείνες οι στιγμές θα ήθελα να ήταν για μένα ο παράδεισος. Ξάπλωσα προς τα πίσω, μέσα στην βάρκα και άφησα το ρεύμα της λίμνης να αποφασίσει για εμένα. Τώρα στο τελευταίο ταξίδι τις ζωής μου, πριν από την επόμενη στάση ξέρω. Μπορώ να πω με σιγουριά. Η ζωή μου δεν ήταν ένα άπιαστο όνειρο που έλπιζα να ζήσω. Αυτό το ξέρω γιατί το όνειρο τώρα αρχίζει.

Ένας κύκλος που γυρίζει στο ίδιο μοτίβο.

2010-03-27T10:06:00.000-07:00

Είναι οι στιγμές στον χρόνο που νιώθεις την ανάγκη να κλείσεις τα μάτια σου και να δεις το παρελθόν. Να προσπαθήσεις να νιώσεις όλα εκείνα που ένιωσες όταν τα έζησες με τα μάτια ανοικτά.

Εκείνες οι στιγμές που θες με ένα τσιγάρο και ένα καφέ να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα και κοιτώντας την θάλασσα, να εξιστορήσεις όλα όσα σε άγγιξαν και όλα όσα σε έκαναν να δεις τον κόσμο διαφορετικό.

Είναι εκείνες οι στιγμές στο χρόνο που νιώθεις την ανάγκη να μπεις στα λιβάδια του Ονείρου, στης καρδιάς σου το πέλαγος, με μόνο καπετάνιο τα συναισθήματα. Να πας σε όλα εκείνα που σε έκαναν να πετάξεις σαν ελεύθερος αετός τις ερήμου.

Είναι εκείνες οι στιγμές στον χρόνο που όταν περάσουν πολλά χρόνια μετά, θες να ανοίξεις ένα βιβλίο με εικόνες και να ξεφυλλίσεις την ιστορία τις ζωής σου. Να διαβάσεις με μια ματιά όλα εκείνα που έζησες και άφησες να περάσουν μπροστά από τα μάτια σου.

Είναι ο τρόπος που αφήνεις μερικά πράγματα να σε αγγίξουν όπως συναισθήματα, βλέμματα, καταστάσεις …

Το χέρι μου τρέμει καθώς προσπαθώ να γεμίσω αυτές τις γραμμές με λίγα λόγια από τον τρόπο που είδα τα πράγματα να περνάνε μπροστά από τα μάτια μου.

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που ζούσα. Τώρα απλά περιμένω ποτέ θα έρθει η στιγμή να αποχαιρετίσω τους καλούς μου φίλους. Τον Ήλιο και το Φεγγάρι. Τα μοναδικά πρόσωπα που μου κράτησαν παρέα όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μου. Τον Ήλιο να μου λέει καλημέρα κάθε πρωί και εγώ να του αφηγούμαι τα όνειρα μου. Το Φεγγάρι να μου λέει καληνύχτα κάθε βράδυ και εγώ να του λέω πως πέρασα την μέρα μου, ελπίζοντας ότι θα είναι πιο τρυφερός στα όνειρα μου. Αν και τις περισσότερες φορές με άφηνε να ζω μέσα στο όνειρο προβάλλοντας μου εικόνες και συναισθήματα που ποτέ δεν μπόρεσα να απολαύσω όσο είχα τα μάτια μου ανοικτά, παρά στο μεθυστικό άρωμα του ονείρου.

Όλα αυτά τα χρόνια είχα έναν εχθρό. Έπρεπε να τον αντιμετωπίζω κάθε μέρα. Πάντα μου χαλούσε τα σχέδια. Μερικές φορές μου έκανε το αύριο πολύ κουραστικό. Άλλες φορές μου κατάστρεφε την ευτυχία. Λίγες φορές μπόρεσα να βγω νικητής από την αναμέτρηση με αυτόν. Κάθε φορά που νικούσα δεν μπορούσα να το απολαύσω. Το έπαθλο ήταν πόνος μέσα στις λίγες στιγμές χαράς. Αυτός ο άνισος αγώνας με έκανε πάντα να προχωράω μπροστά αφήνοντας πίσω ότι είχε σχέση με τις αποτυχίες και τις απογοητεύσεις. Κάθε μέρα έδινα έναν άνισο αγώνα με την ίδια την ζωή. Η ζωή είχε δυο συμπαίκτες. Τον Χρόνο που κυλάει γρήγορα και δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια για λάθη, πράγμα που είναι αδύνατον στη ζωή. Τα λάθη είναι μέρος της ζωής. Μας μαθαίνουν πώς να πονάμε λιγότερο την επόμενη φορά. Ο δεύτερος συμπαίκτης της ζωής ήταν η Τύχη. Οι συγκυρίες. Αυτές που τις περισσότερες φορές δεν μας αφήνουν να χαρούμε αυτά που προγραμματίζουμε. Τι και αν νομίζουμε ότι η απόφαση που έχουμε πάρει σε κάθε περίπτωση θα μας κάνει ευτυχισμένους, από την στιγμή που ο Χρόνος και η Τύχη δεν μας αφήνουν να τις χαρούμε!

Πολλά πράγματα μας αφήνουν με το στόμα ανοικτό από ενθουσιασμό. Έκπληκτοι προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να τα φέρουμε κοντά μας. Πόσες φορές δεν ερωτεύτηκες και πίστεψες ότι ο ερωτάς για το πρόσωπο αυτό θα κρατούσε για πάντα. Πόσες φορές δεν απογοητεύτηκες βλέποντας να χάνετε μέσα από τα χέρια σου ό,τι πιο πολύτιμο θεωρούσες για την ζωή. Πόσες φορές δεν έκλαψες, δεν αποχαιρέτησες τον λόγο ύπαρξης σου. Πόσες φορές δεν βρήκες έναν καινούριο λόγο για να ζεις;

Ένας κύκλος που γυρίζει στο ίδιο μοτίβο. Οι ίδιες καταστάσεις, οι ίδιες ιστορίες. Αυτό που σε τρελαίνει όμως δεν είναι να ζεις τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά γιατί αλλάζουν τα πρόσωπα σε κάθε ιστορία με αποτέλεσμα να αλλάζουν οι λεπτομέρειες. Όταν όμως τελειώσει η ιστορία βλέπεις ότι ήταν ίδια με την προηγούμενη. Τα διάφορα πρόσωπα σε κάθε καινούρια ιστορία σε κάνουν να ξεχνάς αυτό που σε τρελαίνει. Το διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα σε δυο γεγονότα που σου αλλάζουν τη ζωή και τις νύχτες που είσαι μόνος στο κρεβάτι κλαίγοντας, ψάχνοντας και απορώντας γιατί να μην είστε μαζί.

Οι ζωές των ανθρώπων δεν είναι παράλληλες. Δεν συναντιόνται ποτέ. Δεν ζουν όλοι οι άνθρωποι στο ίδιο όνειρο. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες εμπειρίες από την ζωή. Έτσι η γνώμη του καθενός για την ζωή είναι σεβαστή. Ο κάθε ένας αποκτάει ένα τρόπο σκέψεις και τον εκφράζει με βάση αυτά που έχει ζήσει μέσα στην οικογένεια, με αυτά που έχει μοιραστεί με τους φίλους του και από αυτά που έχει πάρει από μια σχέση. Κανένας άνθρωπος δεν ζει τις ίδιες εμπειρίες μα τους άλλους ακόμα και αν μένουν στο ίδιο σπίτι. Κανένας δεν είναι ίδιος με κανέναν.

Μου πήρε αρκετό καιρό για να καταλάβω ότι είναι πολύ εύκολο να ελέγχεις το μυαλό των άλλων ανθρώπων αλλά πολύ δύσκολο να ελέγχεις τις καρδιές τους.

Κάποτε προσπάθησα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Να μπορώ να κάνω ότι θέλω τους άλλους ανθρώπους. Εν μέρη το είχα καταφέρει αυτό. Δεν ήταν και πολύ δύσκολο. Το μόνο που χρειαζόταν είναι να δίνεις στον κάθε έναν αυτό που ήθελε να ακούσει. Αυτό που είχε ανάγκη να πάρει. Για αυτούς ήσουν ότι καλύτερο θα μπορούσε να υπάρξει στη ζωή τους. Αλλά για σένα; Ποιος ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να υπάρξει για την δική σου ζωή;

Αργά κατάλαβα ότι με αυτό το παιχνίδι της επιβίωσης, δίνοντας σε όλους αυτό που θέλουν να πάρουν, χάνεις κάτι πολύ πολύτιμο από τον εαυτό σου. Χάνεις την ταυτότητα σου. Το ποίος πραγματικά είσαι. Ποια είναι τα πράγματα που θα σε κάνουν χαρούμενο. Μπαίνεις άνισα κάτω από ένα βάρος πολύ πιο ελαφρύ από το δικό σου που κουβαλάς κάθε μέρα. Παίζεις με τις σκέψεις τον άλλον ανθρώπων. Αυτό δεν σου δίνει χρόνο να ασχοληθείς με τα δικά σου προβλήματα. Δεν σου αφήνει χρόνο για λύσεις τους δικού σου γόρδιους δεσμούς με το μυαλό σου, με τα προβλήματα σου.

Κάποτε ήμουν ένας από αυτούς που ασχολούνται με τους άλλους. Δεν άφηνα κανέναν να πλησιάσει το κάστρο του μυαλού μου. Ήταν απροσπέλαστο. Τίποτα δεν μπορούσε να ταράξει την ηρεμία του μυαλού μου. Πόσο γελασμένος ήμουν. Πια ηρεμία; Το να απέχεις από την ζωή με μόνη δικαιολογία τα προβλήματα των άλλων και ότι συνεχώς οι άλλοι σε είχαν ανάγκη, δεν σε σώζει από την εύθηνη που έχεις απέναντι σε εσένα. Απέναντι στην υποχρέωση που έχεις στον εαυτό σου να μην υιοθετείς συναισθήματα ξένων αλλά να ζεις μα τα δικά σου. Με αυτά που θεωρείς ότι μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένο. Όχι με αυτά που κάνουν τους άλλους ευτυχισμένους αλλά με αυτά που κάνουν εσένα. Με αυτά που βλέπεις όταν κλείνεις τα μάτια. Με αυτά που έχεις ανάγκη να νιώσεις. Με αυτά που έχεις ανάγκη να ζήσεις.

Έρχεται μια μέρα που λες φτάνει μέχρι εδώ. Δεν πάει άλλο αυτό το παιχνίδι. Δεν μπορώ να παίζω άλλο. Δεν μπορώ να κοροϊδεύω άλλο τους ανθρώπους. Στην ουσία κρυβόμουν από τον εαυτό μου με τη ζωή που έκανα και με όλα αυτά που απέφευγα να παραδεχτώ. Είχε έρθει ο καιρός που έπρεπε να δώσω μερικές εξηγήσεις στον εαυτό μου και κατόπιν στους άλλους. Αλλά πρώτα από όλα στον εαυτό μου. Ακόμα και τότε δεν μπορούσα να είμαι ειλικρινής με τους άλλους. Οι άλλοι πίστευαν σε εμένα. Μου είχαν εμπιστοσύνη. Το να κάνω μια τέτοια κινήσει και να ξεκαθαρίσω ότι ζω με εσάς και όπως εσείς, όχι επειδή το ήθελα αλλά επειδή το θέλατε εσείς. Πως θα μπορούσα να φύγω και να αφήσω τους πάντες ικανοποιημένους;

Ο κόσμος μας.

2010-03-27T10:00:00.000-07:00

Είναι απίστευτος ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να εξελιχτούν μερικά πράγματα. Η ζωή έχει πάρα πολλές μορφές για να σου δείξει το πραγματικό της πρόσωπο. Μερικές φορές αυτό το πρόσωπο βρίσκεται μέσα σε απίστευτα απλά πράγματα.

Της μεθυσμένης μου καρδιάς τον στίχο διάβασα.

Κλεισμένη μέσα της ο κόσμος όλος.

Ο κόσμος που έφτιαξα για μας.

Ο κόσμος μας.

Μαύρο Πέπλο

2010-03-27T09:59:00.000-07:00

Γλυκά μου χαμογέλασε η νύχτα. Πάνω στο πρόσωπό της, μικρά λαμπερά αστέρια φώλιαζαν, ξεκουράζοντας τα μικρά φτερά τους. Ένα λαμπερό φεγγάρι στο μέτωπό της, έδινε λίγο φως στα σκούρα από χρώμα μάτια της. Μια μεγάλη αγκαλιά άπλωσε μπροστά μου, ξεδιπλώνοντας το διάφανο πέπλο της. Το τύλιξε γύρο από τον λαιμό μου. Απαλά με τράβηξε προς το μέρος της. Μου χαμογέλασε και μου έκλεισε το μάτι. Έσκυψε και με μια ανάσα καυτή και τρεμάμενη, όπως μια φλόγα ενός κεριού που κάνει τον τελευταίο της χορό πριν σβήσει, μου ψιθύρισε γλυκά.

‘Που ήσουν αστέρι μου;’

‘Για ποια ονειρεύεσαι; Που τρέχει το μυαλό σου; Σε ποια αγκαλιά δίνεις τα όνειρά σου;’

‘Δεν φταίω εγώ. Την καρδιά μου ρώτα, που έχει παρασυρθεί από το γλυκό άρωμα της νιότης και της φρεσκάδας του μόνου πλάσματος που μπόρεσε να δώσει λόγο στο κουρασμένο μου κορμί, για να αφήσει την αγκαλιά του Ορφέα και να ξυπνήσει το πρωί. Ρώτα την υάλινη καρδιά μου που δεν φοβάται να σκύψει και να μαζέψει τα κομμάτια της. Ρώτα τα μάτια μου, που κάθε φορά, όταν αντικρίζουν αυτό το πλάσμα, με κάνουν να ξεχνάω ότι είμαι στη γη. Ρώτα τα χέρια μου που όταν την αγγίζουν, νομίζουν ότι κρατάνε τον πιο πολύτιμο θησαυρό του κόσμου. Ρώτα τα πόδια μου, που όταν ακούσουν τη φωνή της με οδηγούν μουδιασμένο κοντά της. Ρώτα τα αυτιά μου που όταν την ακούνε να γελάει, νομίζουν ότι τραγουδάνε άγγελοι με μια μελωδία που θνητό αυτί δεν έχει ακούσει ακόμα.’

‘Μόνο μια νεράιδα’, μου είπε ‘θα μπορούσε να σε είχε μαγέψει τόσο πολύ, ώστε να μην μπορεί το μυαλό σου να κατευθύνει το σώμα σου. Μόνο ένα νεραϊδάκι θα μπορούσε να σε μαγέψει τόσο πολύ ώστε να μην σκέφτεσαι τίποτα άλλο. Μόνο ένα νεραϊδάκι θα μπορούσε να παρασύρει την καρδιά σου σε κόσμους που δεν κατανοείς αλλά πηγαίνεις προς αυτούς. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι μπορείς να ζεις έτσι. Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορείς να ξεχνάς ποιος είσαι όταν το βλέμμα της μπει μέσα στο δικό σου. Νεκρώνονται όλα σε κάθε βλέμμα της! Δεν ξέρεις ότι σε κάθε βλέμμα της, η καρδιά σου γίνετε χίλια κομμάτια;’

‘Το ξέρω. Το ξέρω γιατί πονάω’

‘Γιατί δεν κάνεις κάτι για να το αλλάξεις και να σταματήσεις να πονάς;’

‘Μα Νύχτα μου, δεν μπορώ να την ξεριζώσω από την καρδιά μου.’

‘Μα πρέπει. Είναι ο μόνος τρόπος για να πάψεις να πονάς. Είναι πολύ οδυνηρό και πολύ δύσκολο αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγεις από την μαγεία της’

‘Δεν θέλω να ξεφύγω από την μαγεία της. Μόνο μαζί της νιώθω κάτι τόσο δυνατό. Μόνο για εκείνη θέλω να ζω. Μόνο εκείνη θέλω να κάνω ευτυχισμένη. Μόνο για εκείνη να αναπνέω. Τον δικό της πόνο να σβήνω από την καρδιά. Μόνο στην δική της αγκαλιά να ξεκουράζω τα όνειρά μου’

‘Μα βλέπεις ότι δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Μα βλέπεις ότι ονειρεύεσαι μόνος. Ξέρεις ότι πονάς. Για εκείνη είσαι ο καλύτερος φίλος που θα μπορούσε να είχε κάποιος. Της παρέχεις την ασφάλεια που θα μπορούσε να δώσει ο καλύτερος πατέρας. Της παρέχεις την κατανόηση που μπορεί να δείξει η καλύτερη μητέρα. Της παρέχεις το γέλιο που μπορεί να της δώσει το καλύτερο ανέκδοτο. Της παρέχεις το δάκρυ που μπορεί να της δώσει η καλύτερη τρυφερή ιστορία στην τηλεόραση. Της παρέχεις την αγκαλιά που θα μπορούσε να της δώσει και ο καλύτερος αδελφός ή αδελφή. Είσαι πρόθυμος να φέρεις στα χέρια της ότι θελήσει αρκεί να στο ζητήσει’

‘Αυτά Νύχτα μου, δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που μπορώ να κάνω και να δώσω σε εκείνη όταν…’

‘Όταν, τι;! Τι άλλο έχει μείνει;!’

‘Να με κοιτάει στα μάτια και να νιώθω ότι με αγαπάει όπως την αγαπάω εγώ.’

‘Αυτό μπορεί να μην γίνει ποτέ!’

‘Το ξέρω. Για αυτό της χαμογελάω κάθε φορά που με κοιτάει. Για να κρύψω τον πόνο μου.’

‘Ξημερώνει σε λίγο. Πρέπει να φύγω. Σε λίγο ξημερώνει μια καινούρια μέρα’

‘Ναι! Μια καινούρια μέρα.’

Και μια μέρα. Πέντε νύχτες.

2010-03-27T09:55:00.000-07:00

Πριν από λίγες ώρες άρχισε να χτυπάει η καρδιά μου για πρώτη φορά. Πριν από λίγα λεπτά έριξα το πρώτο μου βλεφάρισα στο κενό. Από πού έρχομαι; Τόσο μικρός που μπορώ να φτάσω στην καρδιά σου. Δεν με βλέπεις. Είμαι εκεί. Κολυμπάω στο κενό. Ακούω ήχους που δεν μπορώ να κατανοήσω. Ξέρω πως εκεί έξω έχει πολλούς σαν εμένα. Είμαι μόνος. Πάντα ήμουν. Πάντα θα είμαι. Έτσι είναι όλοι. Έτσι είναι όλα. Ο καθ’ ένας μόνος. Όλοι μαζί παρέα. Ένα ταξίδι σε πράγματα που βλέπω για πρώτη φορά. Άλλα, τα βλέπω συνέχεια. Εικόνες. Συναισθήματα. Λόγια. Όλα είναι εκεί. Σ’ ένα παιχνίδι. Σε μια ζωή. Εμπειρίες που μου αφήνουν, την πρώτη φορά, μια γλυκιά γεύση στο στόμα. Την δεύτερη μια πίκρα. Βλέπω τον κόσμο που μου έδωσες να ζήσω μέσα από μάτια ξένα. Αυτά που νομίζουν, πως μπορούν να με κάνουν σαν όλους τους άλλους. Σαν αυτούς. Αρνούμαι να υπακούσω. Δεν θέλω να χάσω τον εαυτό μου. Δεν θέλω να γίνω όπως εκείνοι. Βρωμάνε. Στάζουν αίμα. Χωλή. Προτιμώ να πνιγώ στην ευτυχία μου. Πρέπει ώμος να δω με τα μάτια μου όλα όσα είναι εκεί έξω.

Η μελωδία του ουρανού

2010-02-28T17:53:00.000-08:00

Χιλιάδες χρώματα ζωγράφισαν τη πιο όμορφη μελωδία στον έναστρο ουρανό. Όλα τα αστέρια του ουρανού, σαν επιδέξιοι σολίστ, που μετά από μια υπέροχη μουσική βραδιά, αφήνουν τη θέση τους στη κενή αίθουσα με μια νοσταλγική γεύση στους παρευρισκόμενους, έτσι αποχαιρετούν τον έως πρότινος, έναστρο ουρανό.

Ο ήλιος κάνει τα πρώτα δειλά βήματα, φέρνοντας μαζί το δικό του ‘φωτεινό’ σκοπό. Στο βάθος διακρίνετε ο ορίζοντας, που στο πρώτο φως της ημέρας, αγκαλιάζει τη θάλασσα και η μελωδία των χρωμάτων τους, καθρεπτίζετε στη απέραντη γαλάζια θάλασσα..

Is it true ?

2010-01-25T03:07:00.000-08:00

Η απλότητα του περίπλοκου μέσα από τις υπέροχα δύσκολες και μπερδεμένες καταστάσεις, με οδήγησαν στην απλότητα τις σκέψης. Έτσι σιγά σιγά απελευθερώνοντας όλα τα δεινά των προηγουμένων χρόνων, μπορώ να πω ότι, καλύτερες αποφάσεις πήρα στη ζωή μου με κλειστά τα μάτια του μυαλού αλλά ανοιχτά εκείνα, τα υπέροχα μάτια της ψυχής.

Ερωτόκριτος

2010-01-13T23:54:00.000-08:00

του Βιτσέντζου Κορνάρου

Πατήστε το σύνδεσμο Ερωτόκριτος για όλο το κείμενο

Αφεψήματα v.5

2010-01-12T09:02:00.000-08:00

Του Νοέμβρη τα φιλιά,
Γεύτηκα στο στόμα
Κι αν με πόνεσαν στην αρχή
Τα απολαμβάνω τώρα.

Άσε το σώμα σου να ‘ρθει
Πλάι στο δικό μου
Και άσε τη ψυχή σου να γευτεί
Πως σ’ αγαπάω ακόμη.

~ ~ ~ ~ ~

Το δάκρυ, κρυστάλλινο στο μάγουλο κατεβαίνει
Μα το μυαλό μου σταματά, σε ‘σένα που προσμένει..

~ ~ ~ ~ ~

Δάμασα το σώμα μου μα ελεύθερη ψυχή είχα. Τώρα που είμαστε μαζί, σώμα και ψυχή δικά σου είναι..

~ ~ ~ ~ ~

Όταν τα μάτια μου τα μάτια σου αντίκρισαν, ήξερα ότι αργά ή γρήγορα οι ζωές μας θα γινόντουσαν μια.

~ ~ ~ ~ ~

Τα βήματα σου ακλούθησα πάνω στη βρεγμένη άμμο. Η θάλασσα δε μπόρεσε να τα σβήσει. Τώρα μαζί βαδίζουμε στην ίδια παραλία. Στον ίδιο ωκεανό πλένουμε τα όνειρα μας. Στο ίδιο καράβι επιβάτες. Σαλπάρουμε προς την ευτυχία. Μαζί ..

~ ~ ~ ~ ~

Μέσα στη τρυφερή σου αγκαλιά, άφησα τα φιλιά μου. Γέμισες την καρδία μου χρώματα και όνειρα ξεχασμένα. Τώρα πια είμαστε ένα.

~ ~ ~ ~ ~

Αφεψήματα v.4

2009-11-25T07:19:00.000-08:00

Είναι πολύ ήρεμη η νύχτα όταν στην αγκαλιά σου την αποχαιρετά το κουρασμένο μου κορμί
---
Λατρεύω να με αγαπάς
---
Βρήκα την ευκαιρία τώρα που κοιμάσαι να σου στείλω πολλά φιλιά έστω και από μακριά αλλά όταν έρθω εκεί το πρωί, θα σε περιμένει ζεστός καφές κ κρουασάν σοκολάτας

---
Εσύ φίλα με κ άσε εμένα να μετράω τους χτύπους της καρδιάς μας
---
Ένα αστέρι ήρθε στο κρεβάτι μου και φώτισε τα όνειρα μου
---
Μωρό μου, τι θες να σου φέρω για πρωινό στο κρεβατάκι μας ;
---
Είναι τόσο γλυκό το φιλί του έρωτα που την ανάσα μου έχει πάρει
---
Κέρνα με καπνό με ένα φιλί και άσε το ποτό να περιμένει στα ποτήρια. Έχω το δικό μας το μεθύσι να χορτάσω......
---
Στο ξεκίνημα της νέας μέρας, άσε με να σου δείξω πάλι πόσο πολύ σε θέλω
---
Πάλι κρύφτηκε το φεγγάρι και είναι χωρίς φως ο ουρανός. Ευτυχώς που έχω την αγάπη σου, διαφορετικά δε θα έβλεπα μπροστά μου.
---
Πότε μου δε θα σε προσκυνήσω. Ευχαρίστως θα σε λάτρευα ..
---
Σ’ ευχαριστώ που ξυπνώ στην αγκαλιά σου.
---
Όταν κλείνω τα μάτια μου, σε βλέπω μπροστά μου. Ευτυχώς, μόλις τα ανοίγω είσαι ακόμα εκεί.
---
Είναι που τα όνειρα θυμάμαι τώρα πια. Τα βράδια στο κρεβάτι. Είναι τα όνειρα που κάνουμε μαζί, στο ίδιο το κρεβάτι...
---
Έλα νύχτα και πάρε το σώμα μου γιατί μυαλό δε μου μείνε πια. Με στέρεψε ο έρωτας..
---
Πως με μια λέξη να περιγράψω το ονειρικό που έχει γίνει απτό;
---
Είναι οι νύχτες μικρές από τότε που ήρθες στη ζωή μου και δε μπορώ να τις χορτάσω.
---
Είναι το χάδι σου, όταν στα μάτια με κοιτάς, λέγοντας μου σ' αγαπώ, που με έχει κάνει τρελό για σένα.

Αφεψήματα v.3

2009-11-21T22:56:00.000-08:00

Ερωτευμένε μου άγγελλε, της δίψας μου λαχτάρα, Έλα και σβήσε πόνο κ δάκρυ όταν η απουσία σου το πρωινό είναι σαν τον ήλιο που ξεπλένει τα φιλιά του στο δήλη της μέρας.
---
I 'm in love, my love, with your love
---
Λαχτάρα για την ανάσα σου, ανάσα μου να γίνει
---
I hate the people who they can not see the pure love
---
Τα βήματα μου άφησα στο ακρογιάλι σου να με οδηγήσουν και άφησα το κορμί μου να ξεκουραστεί στην αγκαλιά της ‘Γαλάζιας Θάλασσας’
---
Με γοργό βήμα στη σκέψη μου στα όνειρα σου φτάνω
---
Η απογευματινή αύρα του ηλίου, με γεμίζει αρώματα και εικόνες από αυτά που μαζί σου θέλω να ζήσω
---
Άσε με να χαράξω το κορμί σου με την ανάσα μου
---
Το δάκρυ σου δώσε μου κ διαμάντια θα σου το επιστρέψω
---
Μαρτύριο οι ώρες που μας χωρίζουν
---
Κάθε λεπτό μαζί σου κρατάω στη μνήμη μου, όταν δε μπορώ δίπλα μου να σε έχω
---
Η ανάγκη να σε αγγίξω έγινε δικαιολογία για να σπάσω την απόσταση της αγκαλιάς σου με εμένα...
---
Δύο κεριά μας χάρισαν με το χορό τους τις πιο ωραίες ιστορίες στο τοίχο του σκοτεινού δωματίου μας. Ο καπνός από τα τσιγάρα μας, είναι το μόνο που χορεύει μαζί τους, τη στιγμή που τα δύο κορμιά μας, διηγούνται τη δίκη τους ιστορία...
---
Μερικές φορές χρειαζόμαστε το παράλογο για να ζεσταθεί το πνεύμα μας...Όταν το παράλογο ζεστάνει το πνεύμα μας τόσο ώστε να μη το χρειαζόμαστε πλέον ελπίζω να βρείτε τη δύναμη για να το διώξετε και να κρατήσετε το πραγματικό..
---
Ζω μέσα στο όνειρο μου. Το καλό είναι ότι μαζί σου ακόμα κ αν ξυπνήσω πάλι στο όνειρο θα ζω …

Αφεψήματα v.2

2009-11-20T15:28:00.000-08:00

Τα λόγια σου μαργαριτάρια,
Φόρεσα στο λαιμό μου απόψε.
---
Ένα γεμάτο φεγγάρι,
Το δρόμο μου δεν έκλεισε.
---
Στο πέρασμα σου φωτιές
Τα μάτια μου λάμπουν στο σκοτάδι.
---
Φλόγες κόκκινες και κρύες,
Της αγάπης σου το χάδι.
---
Ο τρελός, προσκυνώ το βλέμμα σου,
Ο τρελός που ακόμα δεν είδε το φως σου.
---
Είμαι εγώ, ο τρελός που τη σκέψη σου έκανα μαξιλάρι τις άδειες νύχτες του χειμώνα.
---
Αβίαστα η σκέψη μου αγκυροβόλησε στο κορμί σου.
---
Σε πόσα φεγγάρια θα ψάξω ακόμα μέχρι να σε βρω; Σε κανένα. Ήσουν εδώ χρόνια τώρα, μα η μεθυσμένη καρδία μου δε σε έβλεπε.
---
Κλείνω τα μάτια για να σε δω..
---
Δε μπορώ να ζω μέσα σε άδειες από έρωτα καρδιές.
---
Που είναι το νόημα στον ερώτα χωρίς αγάπη;
---
Where is the sense in sex without love?
---
Είναι αργά αγάπη μου, τη σκέψη μου να νεκρώσω.
---
Μπορείς να μοιράζεσαι το σώμα σου με όποιον τρόπο θεωρείς καλύτερο για σένα. Το ίδιο και εγώ. Δε μπορείς να με πείσεις για το αντίθετο αλλά ούτε και εγώ. Σωστά;
---
Για αυτό νιώθω πλήρεις από τότε κ πώς όλος ο κόσμος μου ανήκει
---
Σκύψε και άκου το χτύπο τις καρδιάς μου. Ακούς..; Το δικό σου χτύπο έχει..!!

Ο βοσκός

2009-11-14T05:52:00.000-08:00

Στίχοι: Κωνσταντίνος Βήτα
Μουσική: Κωνσταντίνος Βήτα
Πρώτη εκτέλεση: Κωνσταντίνος Βήτα

Με τι μοιάζει όταν ανεβαίνεις στο ποδήλατο ένα βροχερό απόγευμαόταν
δεν υπάρχεις εσύ υπάρχει η απώλεια
με τι μοιάζει όταν έχεις χαθεί στο κέντρο μιας πόλης
όταν δεν υπάρχεις εσύ
έρχεται κάποιος που λέει πως θα σου δώσει τα πάντα
και μετά από λίγο χάνεται
τότε κοίταξε μακριά και είδε το κοπάδι να διαλύεται
γιατί ο βοσκός είχε χαθείς
την προοπτική ενός ψηφιακού κόσμου
εκεί που οι άνθρωποι ταυτίζονται με την εικόνα
εκεί που όλοι αναρωτιούνται γιατί οι κόσμοι δεν συνδέονται
ενώ όλα συνδέονται με το χάοςκι οι σκέψεις γίνονται τηλεφωνικά μηνύματαεκεί είναι κάποιος που νόμιζε ότι ήξερεόπου κι αν πήγε ήταν μόνος
έσβηνε τα δεδομένα και μετά ξαναέγραφε
στην ίδια μνήμη το ίδιο νούμερο
(έσβηνε τα δεδομένα και μετά ξαναέγραφεστην ίδια μνήμη το ίδιο νούμερο)
με τι μοιάζειμε τι μοιάζει η ελευθερία όταν έχεις χαθεί
τότε έρχεται κάποιος μες στη βαθιά νύχταστο βαθύ σκοτάδι
κι ενώ δε βλέπεις τίποτε μπροστάσου εξηγεί το δρόμο που θα πάρεις
τον τρόπο που θα βουτήξεις στο κενότον τρόπο που θα ζεις
σα χαμένος στο Διάστημα...

«Romance de la Guardia Civil Española (Ρομάντσα της Ισπανικής Χωροφυλακής)»: Lorca

2009-11-13T10:40:00.000-08:00

Cuando llega la noche, - Οταν έφτανε η νύχτα,

noche que noche nochera, - νύχτα, νυχτιάτικη νύχτα,

los gitanos en sus fraguas - Οι τσιγγάνοι στο εργαστήρι

forjaban soles y flechas. (...) - χάλκευαν ήλιους και βέλη. (...)

El viento vuelve desnudo - Ο άνεμος στρίβει γυμνός

la esquina de la sorpresa, - τη γωνία της έκπληξης,

en la noche platinoche, - Μες στην ασημένια νύχτα

noche que noche nochera. - νύχτα, νυχτιάτικη νύχτα.1

Ο ακροβάτης

2009-11-08T21:18:00.000-08:00

Είναι καθαρή τρελά. Είναι καθαρή τρελά να ονειρεύεσαι ξύπνιος. Να βαφτίζεις τα όνειρα σου. Να γραφείς τραγούδια που κανένας δε θα τραγουδήσει. Να γραφείς βιβλία που κανένας δε θα διαβάσει. Να ζεις ένα όνειρο και να αρνείσαι να ξυπνήσεις από αυτό. Να ελπιζεις στην πραγματοποιηση των πιο τρελών ονείρων σου ενώ ξέρεις ότι ποτέ δε θα βγουν αλήθεια. Να ζεις την κάθε μέρα με την ελπίδα ότι αύριο θα έχεις την ευκαιρία να την ξανά ζήσεις. Είναι καθαρή τρελά να κάθεσαι να διαβάζεις, μέσα από τα χρώματα του ουρανού όταν ο ήλιος βασιλεύει, ιστορίες από μια εποχή που ξέρεις ότι δεν μπορείς να ζήσεις ποτέ.

Είναι καθαρή τρελά να αυτοκτονείς κάθε μέρα στο κρεβάτι. Να σκοτώνεις τα όνειρα σου αρνούμενος να κοιμηθείς. Είναι καθαρή τρελά να ζεις σε ένα λογικό κόσμο που όμως δεν μπορείς να αντέξεις.

Είναι καθαρή τρελά να αφιερώνεις τη μέρα σου ακόμα και τη ζωή σου ψάχνοντας να βρεις απαντήσεις που δεν είσαι έτοιμος να πιστέψεις. Είναι τρελό να ψάχνεις για την αλήθεια όταν αυτή έχει πεθάνει τότε που ο κόσμος απόψε να κοιτάζει ψηλά.

Αυτά είναι λίγα από τα πολλά πράγματα που τριγυρνούσαν στο μυαλό του όταν έπεφτε για ύπνο. Κάθε βραδύ αφιέρωνε λίγο χρόνο πριν τον πάρει ο ύπνος για να σκεφτεί, να αρχειοθετήσει τις σκέψεις του λίγο πριν τον πάρει ο ύπνος.

Δύστυχος ή ευτυχώς δεν σταματούσε να σκάφτετε ακόμα και όταν τελικά τα μάτια του βάραιναν από τη κούραση. Όταν τα έκλεινε, αφήνοντας το σώμα του στο κρεβάτι για να ξεκουραστεί, εκείνος ταξίδευε πολύ πιο μακριά από όλους τους ανθρώπους. Ταξίδευε σε ένα τόπο όπου το παρελθών, το παρών και το μελών συναντιούνται για να δημιουργήσουν ένα κόσμο πιο όμορφο και μακρινό που δεν είχε συναντήσει ούτε στα πιο τρελά του όνειρα. Δεν τον ένοιαζε που ταξίδευε ή τι θα συναντούσε. Το μονό που γνώριζε ήταν αυτό που έψαχνε.

Έψαχνε για απαντήσεις, ναι, για απαντήσεις ακόμα και την ώρα που κοιμόταν δε σταματούσε να ψάχνει. Να ψάχνει για αλήθειες.

Κάθε βράδυ άφηνε το φθαρτό και κουρασμένο του σώμα, ταξίδευε σε αγνώστους κόσμους…..

Οδυσσέας Ελύτης ~ ''Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς...;"

2009-10-31T15:46:00.000-07:00

Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς
και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.
Για τα "πίστεψέ με" και τα "μη."
Μια στον αέρα μια στη μουσική,
εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω
κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.
Έτσι μιλώ για 'σένα και για 'μένα.
Επειδή σ' αγαπάω και στην αγάπη
ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος
από παντού, για 'σένα
μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.
Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,
σ' έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,
πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε."
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.
Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,
πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.
Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.
Επειδή σ' αγαπάω και σ' αγαπάω.
Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει
τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο.
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή που πια
δεν έχω τίποτε άλλο μες στους τέσσερις τοίχους,
το ταβάνι, το πάτωμα να φωνάζω από 'σένα
και να με χτυπά η φωνή μου
να μυρίζω από 'σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι.
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς;
Είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για 'σένα και για μένα.
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς;
Είμ' εγώ, μ' ακούς; Σ' αγαπάω, μ' ακούς;
Πού μ' αφήνεις, που πας, μ' ακούς;
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς; για μας, μ' ακούς;
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς;
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς;
το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ' ακούς;
Της αγάπης μια για πάντα το κόψαμε
και δεν γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς;
Σ' άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ' ακούς;
δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε,
ο ίδιος, μ' ακούς;
και κανείς δεν κατάφερε από τόσον χειμώνα
κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς;
Νά τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς;
Μες στη μέση της θάλασσας
από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ 'ακούς.
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς.
Άκου, ποιος μιλάει στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;
Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμαι εγώ που κλαίω, μ' ακούς;
Σ' αγαπάω, σ’ αγαπάω, μ' ακούς;
Για 'σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να 'ρθω.
Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον αέρα που αναπνέεις
και για 'σένα κανείς δεν είχε ακούσει.
Μόνη να περιμένω που θα πρωτοφανείς
σαν από μια εικόνα καταστραμμένη.
Που κανείς να μην έχει δει για σένα για 'σένα μόνο εγώ,
μπορεί, και η μουσική που διώχνω μέσα μου
αλλά αυτή γυρίζει δυνατότερη για 'σένα,
όλα για 'σένα, για 'σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή.
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί.
Να' χει ο χρόνος όλος αθωωθεί μες σε αυτά που το πέρασμα σου αφήνει.
Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί πριν από εσένα και μαζί σου.
Πήγαινε, και ας έχω εγώ χαθεί ένα κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μέσα μια φωνή κι έναν καθρέφτη να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ.
Να σε βλέπω μισό να περνάς από μπροστά μου
και μισή να κλαίω για αυτό που χάνω, σ' αγαπάω... Μ' ακούς;

Αφεψήματα v.1

2009-10-29T22:08:00.000-07:00

Μια καληνύχτα θα σου πω. Μια καληνύχτα θα σου στείλω. Κι ας μη τη δεις. Κι ας μη την ακούσεις. Μα θα παρακαλώ, στα χείλη σου να φωλιάσει..
♥
Πως το τρελό μυαλό μου να δαμασω; Πως λογική στο πάθος μου να βάλω; Πως να μάθω στα ψάρια να ζουν στη στεριά κ τα πουλιά να κολυμπούν;
♥
Κι αν τα μάτια μου θα κλείσω, κι αν το στόμα δε φιλα, την ανάσα σου, το κορμί μου δε ξεχνά...
♥
Την κραυγή μου έστειλα στ αστέρια αλλά ήσουν τόσο μακριά που ακούστηκε σαν ψίθυρος το σ αγαπώ μου..
♥
Δαίμονα, της καρδιάς μου τύραννε. δράκε, του πόθου μου αγρίμι. Καρδιά έρημη απόψε, του τρελού το γίνατη..
♥
Φωτιά στης καρδιάς μου το μονοπάτι. Άνεμος στη λεωφόρο της σκέψης μου. Κολλασμένα να αναζητώ το χάδι των ματιών σου..
♥
Μάτια μου, τα μάτια σου, στα μάτια μου, δε φτάνουν..
♥
Ζωγραφίσα μια καρδιά, στα σύννεφα επάνω. Ελπίζω να τη δεις... καρδιά μου..
♥
Στειλε φεγγάρι μου το φως σου στης αγάπης μου την αγκαλιά. Να έχει εσένα συντροφιά την ώρα που ταξιδεύει στο όνειρο γιατί εδώ είμαι μακριά της απόψε..
♥
Καρδιά μισό είναι το φεγγάρι απόψε. Μισό και γέρνει μόνο. Μα σα γεμίσει και φανεί εγώ θα γύρω στο δικό σου το κορμί..
♥
Στα μάτια, μάτια μου, στα μάτια κοίταζε με. Και τα μαρμάρινα φιλιά σε μένα μη τα δώσεις..
♥
Εγώ δεν είμαι ποιητής κ τη σκέψη μου στίχακι κάνω. Να την ακούει η ψυχή σου, ψυχή μου τώρα σου μακριά μου σε εχω..
♥
Άκου τον ήχο της σιωπής κ τη φωνή μου ξεχνά. Δεν είμαι εγώ ο έρωτας μα στη καρδιά μου σ΄ εχω..
♥
Κι αν η καρδιά μου δε χτυπά κ ζωή δεν εχω να θυμάσε ότι μέσα σου την εχω..
♥
Καρδιά μου, η καρδιά μου πονά κ τη καρδιά σου ψάχνει..
♥
Επειδή σε λίγο καρδιά μου θα ξαπλώσεις. Θα καβαλήσω το φτερωτό άττι του Μορφέα κ στα όνειρα σου θα ερθω καρδιά μου.
♥
Καρδιά μου, τη καρδιά μου βάζω δίπλα στη καρδιά σου για να μη κοιμηθεί μόνη της απόψε. Κι αν καρδιά μου σήμερα σε πίκρανα λιγάκι, μέλι, γλύκα φιλάκια σου στέλνω καρδιά μου.
♥
Καληνύχτα καρδιά μου...!!
♥
Εύχομαι καρδιά μου, όταν σε δω, να μη θέλω έρωτα να κάνω αλλά έρωτα να ζήσω..
♥
Καρδιά μου, ο έρωτας να ήταν στη διπλανή πόρτα. Άντε στην ίδια πόλη. Άντε στην ίδια στεργία. Δε φταίω εγώ που έχει φτερά και είναι μακριά μου...
♥
Καρδιά μου, δε μπορώ να σ αγαπώ like lovers do, όταν στο FB μόνο μπορώ να σε δω..

Focus – ανακαλύπτοντας τη γνώση και τον κόσμο

2009-10-09T09:42:00.000-07:00

«Τα πάντα ρει»
Ηράκλειτος
Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2006

Στον Ηράκλειτο η έννοια λόγος έχει πολλές σημασίες και εννοιακές αποχρώσεις. Σημαίνει ομιλία (προφορικός λόγος) αλλά και ρυθμιστική αρχή που διέπει το σύνολο της πραγματικότητας και συνδέει με σχέσεις αναλογίας τα πάντα. Επομένως, εδώ ο λόγος είναι η αιώνια καθολική σχέση που ρυθμίζει την πραγματικότητα, όπως αυτή εκφράζεται γλωσσικά.

Μέλημα του φιλόσοφου είναι η αφύπνιση των ανθρώπων και η καθοδήγησή τους προς την ομολογία, προς τη λογική σκέψη που καθορίζει και συνδέει τη βαθύτερη φύση των πραγμάτων. Με αυτόν τον τρόπο διακρίνει την «πολυμάθεια» από την ουσιαστική και βαθειά γνώση των πραγμάτων.

Ο κόσμος για τον Ηράκλειτο δεν είναι αποτέλεσμα δημιουργίας ή γένεσης, αλλά προϋπάρχει προαιώνια και περιγράφεται ως ζωντανή φωτιά, η οποία εναλλάξ δυναμώνει και εξασθενεί, χωρίς ποτέ να σβήνει εντελώς.

Υπέροχοι Άνθρωποι.

2009-10-09T09:31:00.000-07:00

Δυστυχώς, όταν με το καλό βρεθούμε με έναν άνθρωπο, αναγκαζόμαστε να πούμε ότι μαλακία έρθει στο μυαλό μας, λες και δίνουμε συνέντευξη. ΕΛΕΟΣ. Ηρεμίστε και απολαύστε το καφέ σας. Αν πάει αλλού τότε ναι να το γευτείτε, αλλά προς θεού μη θέλετε πρώτα να γευτείτε και μετά να πάει αλλού, γιατί τότε, μόνο αλλού θα πηγαίνει και έτσι θα χάνετε την ευκαιρία να γνωρίσετε υπέροχους ανθρώπους.

Τροχός

2009-10-09T09:25:00.000-07:00

Τη σκέψη μου είχα αφήσει για χρόνια πάνω στο τροχό της ζωής και αυτός με γύριζε με μανία. Τώρα αποφάσισα να κατέβω και να δω τον υπέροχο κόσμο που κρύβετε μέσα μου.

Θάλασσα.

2009-10-09T09:22:00.000-07:00

Μια θάλασσα αγκαλιές θα στείλω στις έρημες νύχτες σου. Να σε κρατάνε αγκαλιά μέχρι να ξημερώσει …

Ουρανός

2009-10-09T09:20:00.000-07:00

Τις περισσότερες φορές αφήνουμε τη καρδία μας, να μας οδηγεί σε άγνωστα μονοπάτια, μέσα από απελπισμένους ουρανούς, γεμάτο σύννεφα και δε μπορούμε να δούμε, ούτε να αγκαλιάσουμε, ούτε να Ερωτευτούμε … !!!

Μορφέας

2009-10-09T09:17:00.000-07:00

Ο έρωτας απο δίπλα μου περνάει κ του χαμογελώ. τόσο έρωτα πως μπορώ να τον δαμασω; Άπιαστο όνειρο το φεγγαρενιο άττι του Μορφεα. Κ ο καλός μου, που στην αγγλιά μου δεν ήρθε σήμερα, είναι ακόμα στη σκέψη μου ..... !!!

Όνειρα

2009-10-09T09:16:00.000-07:00

Όλοι έχουμε μεγάλο στόμα και μεγάλα όνειρα, αλλά όταν είναι μόνο όνειρα, γιατί να τα ακολουθήσω;

Δανικό Όνειρο

2009-10-09T09:07:00.000-07:00

Κι έτσι, σιγά σιγά, όταν τι καρδία σου ανοίγεις, όλοι φεύγουν. Δεν ήταν δικό σου το όνειρο φίλε … Δανικό ήταν …

Λιόγερμα

2009-10-09T09:05:00.000-07:00

Όταν δεν έχεις έναν ώμο να ακουμπήσεις, τα απογεύματα με τον ήλιο στο λιόγερμα του. Όταν δεν έχεις ένα κορμί να αγκαλιάσεις στο δειλινό τις μέρας και όταν όλα όσα λαχταράς, τα λαχταράς μόνος, δεν έχει νόημα ο Έρωτας.

Αντίο

2009-10-09T08:58:00.000-07:00

Κουράστηκα από τα εφήμερα,
άδεια από έρωτα ξενύχτια.
Τις κενές αμαρτίες του κορμιού μου.
Τα καυλώματα δίχως νόημα.
Το μαύρο τις αύρας τον άλλον.
Τον ήλιο που ξέχασε να ανατείλει σήμερα.
Και ένα πρωινό που φεύγει μόνο…

Is this love?

2009-08-20T08:29:00.000-07:00

Τα φιλιά της νύχτας, η μέρα βλέπει και ζηλεύει. Αν είναι ο έρωτας να πεθαίνει τόσο νωρίς, γιατί υπάρχει μέσα στο αύριο;

Journey to the center of the hart !!

2009-08-20T08:26:00.000-07:00

Και αυτή είναι μια νέα αρχή. Από σήμερα περισσότερο από άλλη φορά έχω μεγαλύτερη ανάγκη από μια αλλαγή! Νέο σπίτι και νέα ζωή από σήμερα, αλλά πώς να διηγηθείς το σήμερα αν το χτες δε σε αφήνει να το νιώσεις; Είναι σα να μην άλλαξε τίποτα τα τελευταία πέντε χρόνια. Μετά το τέλος νιώθεις ότι κάτι νέο ξεκινάς αλλά και πάλι είσαι στην αρχή τελικά! Ακριβώς από εκεί που ξεκίνησες. Από τα ίδια πάθη και επιθυμίες, τα ιδία θέλω και προσδοκίες. Και το μεγάλο ερώτημα είναι αν αυτή τη φορά θα κυνηγήσεις αυτό που νομίζεις ότι σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο ακόμα και αν έζησες ένα μεγάλο έρωτα που όμως ολοκλήρωσε το κύκλο του αφήνοντας και τους δυο σας χώρια.

THE LIFE

2009-02-01T11:03:00.000-08:00

ΕΑΝ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΕΡΩΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΡΟΔΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΡΟΔΟ ΜΙΑ ΕΝΩΣΗ, ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΦΕΡΝΕΙ ΠΟΝΟ;

SPACE VOICE

2009-02-01T09:41:00.000-08:00

ΣΤΟ ΕΞΩ ΔΙΑΣΤΗΜΑ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ !!!ΑΝ Η ΦΩΝΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΕΡΑΣ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΕΙΣ, ΤΟΤΕ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ;