Προσταγή ή ανάγκη; Αυτό ήταν το πρώτο που σκέφτηκα και έπρεπε μέσα από αυτό το παιχνίδι των λέξεων, να μπορέσω να ακούσω καθαρά τι ήταν αυτό που ζητούσα από τον εαυτό μου.
Όλοι μας, σε κάποια στιγμή της ζωής μας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις πιο κρυφές επιθυμίες του μυαλού μας. Μερικές φορές, αυτές οι ανάγκες είναι άλλοτε δυνατές και καθοριστικές για την πορεία της ζωής μας και άλλοτε είναι απλά επιθυμίες που μένουν κλειδωμένες στις σκοτεινές γωνιές του μυαλού.
Μερικές από τις ανάγκες μπορεί να είναι ανεκπλήρωτοι πόθοι, όνειρα ξεχασμένα στο χρονοντούλαπο της ψυχής, σκέψεις και έννοιες περί αγάπης και έρωτα που μας οδηγούν αιχμάλωτους στα δίχτυα της ευτυχίας ή της απόλυτης καταστροφής, λέξης και πράξεις ανθρώπων που μας πλήγωσαν, κουρασμένα μυαλά από το κυνήγι της ευτυχίας ή απλά η ανάγκη για ευτυχία μέσα από το κυνήγι της κάθε μέρας για επιβίωση. Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να κρύβει το μυαλό του κάθε έναν από εμάς και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην κατανόηση των ανθρώπων γύρο μας. Αν μπορούσαμε να νοιώσουμε τις σκέψεις των ανθρώπων που αγαπάμε, τότε θα ήταν πιο εύκολο να τους κάνουμε ευτυχισμένους και κατ επέκταση να κάνει και εμάς κάποια/ος ευτυχισμένους.
Ωραία είναι τα παραμύθια και το κυνήγι τους, όμως δυστυχώς στις μέρες μας, κανείς δεν έχει διάθεση για ένα κυνήγι όταν η επιβίωση και μόνο είναι ένα κυνήγι, καθημερινό.
Κάθε μέρα ακούμε, από το πρωί μέχρι το βράδυ ένα σωρό πράγματα και μιλάμε με ανθρώπους που σιγά σιγά διαμορφώνουν τον τρόπο σκέψεις μας με τρόπο που ούτε εμείς οι ίδιοι καταλαβαίνουμε. Είναι τόσο εύκολο να δεχτούμε την αλήθεια των άλλων σαν την μόνη αλήθεια για τη ζωή, που μερικές φορές, χάνουμε την δική μας αλήθεια, αυτή που η καρδιά φωνάζει και εμείς δεν μπορούμε να ακούσουμε.
Άδικο βέβαια αλλά ποιος είπε ότι η παρούσα κατάσταση και η εξέλιξη της ζωής είναι δίκαιη;
Ανθρώπινες σχέσεις, εργασιακό περιβάλλον, σκέψεις καρδιάς, όνειρα ψυχής, λόγια και οικογενειακές υποθέσεις, προτεραιότητες ζωής και ένα σωρό άλλες σκέψεις περνάνε καθημερινά από το μυαλό όλον μας.
Με όλα αυτά να στροβιλίζονται στο μυαλό μου, έφτασα στο σημείο να αναρωτιέμαι, αν θα αφήσω τη ζωή να διαλέξει το δρόμο, της δικής μου ευτυχίας ή αν θα βάλω κανόνες και όρια στη σκέψη για ένα καλύτερο αύριο για μένα;
Το μόνο σίγουρο είναι πως η λέξη ‘Άλλαξε’, δεν είναι προσταγή ή διαταγή αλλά ανάγκη ή αλλιώς επιθυμία.
