Άλλαξε. Νύχτα, Άλλαξε. Σήκωσε Τα Αγάλματα. Στην Ίαση. Απόψε.

Στην άκρη του δρόμο πάλι βρέθηκα, φορτωμένος με το χτες στη πλάτη μου.
Στην άκρη του δρόμου πάλι βρέθηκες, φορτωμένη με το χτες στη πλάτη σου.
Ξέρω πως πονάς και υποφέρεις για τις ώρες τις απουσίας μου.
Μα αγαπημένη μου, δεν ξέρεις, ότι στη καρδιά έχουμε φτερά πουλιού;
Αλλού εγώ, αλλού εσύ, χαθήκαμε στου χρόνου την πλάνη.
Όνειρα και ελπίδες στο κενό, κάθε που το χτες αγκαλιάζουμε με λαχτάρα.
Υπομονή καλή μου  και το χτες θα κάψουμε στη φωτιά.
Mία καινούρια θα ανάψουμε στη καρδιά, εκείνη που κρατάει για πάντα.
Κουβαλάμε τα λόγια από το χτες στη καρδιά μας
και το αύριο μας κρατάει δεμένους στο παρών, χωρίς μέλλον, χωρίς χαρά.
Υπομονή, και τα σύννεφα της καρδιάς σου, σύντομα θα διώξω.

Με ποιο φως θα ανατείλει η μέρα δε ξέρω. Ποτέ δεν ήξερα γιατί,
Μα τώρα πια δεν έχει σημασία, επειδή η καρδιά ακόμα χτυπάει.
Το χτες μαζί θα κάψουμε και όλες μας οι απορίες θα σκορπίσουν στον  αέρα.
Τότε, τίποτα στο δρόμο μας δε θα σταθεί.
Καμία κουβέντα, κανένας λόγος κακός και από κανέναν.
Εγώ, εσύ και το μέλλον μας, αυτά θα είναι το παρών για μας.