Αφεψήματα v.8

Άλλη μια νύχτα που σε έχω στο μυαλό μου. Που θα πάει, κάποια στιγμή θα σε έχω και στην αγκαλιά μου....
~ ~ ~ ~ ~
Αν η νύχτα αυτή ήταν η τελευταία μου, θα προτιμούσα να σε είχα αγκαλιά μου κ να σου έλεγα συνέχεια ότι λυπάμαι για όλες τις μέρες που πέρασαν κ δε πρόλαβα να σου πω, πόσο πολύ σε θέλω στη ζωή μου...
~ ~ ~ ~ ~
Αγαπάω τα μάτια σου, εκείνα που δεν έχω φιλήσει ακόμα.
Αγαπάω να χέρια σου, εκείνα που δεν με έχουν αγγίξει ακόμα.
Αγαπάω την ανάσα σου, εκείνη που δεν έχω γευτεί ακόμα.
Αγαπάω τα όνειρα σου, εκείνα που δεν έχουμε κάνει μαζί ακόμα ...
~ ~ ~ ~ ~
Στο παρελθόν είναι το μέλλον μας.
~ ~ ~ ~ ~
Άνοιξα την καρδιά μου στο αύριο και την έκλεισα έξω από το χτες μου. Καλός όρισα στο ναι της υπεροχής μέρας που ξημερώνει....
~ ~ ~ ~ ~
Τα όνειρα μας, δεν έχουν τα ίδια χρώματα με κάποτε.
Οι μελωδίες τους, δεν έχουν τις ίδιες νότες με αυτές που ακούγαμε κάποτε.
Ας ζωγραφίσουμε μαζί τα όνειρα μας.
Ας συνθέσουμε καινούριες μελωδίες.
Ας κάνουμε νέα όνειρα.
Ας φτιάξουμε τις δικές μας μελωδίες, από τις δικές μας ... νότες....
~ ~ ~ ~ ~
Καθρεφτίζονται οι σκέψεις μου στην επιφάνεια της θάλασσας. Το βαθύ μπλε χρώμα της, ξεπλένει τις σκέψεις μου από τις εικόνες του χτες. Η λεωφόρος του φεγγαριού, τις σκίζει στα δύο. Το ελαφρύ κύμα που έχει σηκωθεί είναι αρκετό για να τις τραβήξει στο βυθό.
Αύριο, όταν ο ήλιος θα ζεστάνει τη θάλασσα, θα ξέρω ότι νέες σκέψεις έχω να κάνω. Τόσες, όσες χωράνε στη ζωή μας ... ζωή μου ...
~ ~ ~ ~ ~
Οι λέξεις πονάνε. Τις τελευταίες μέρες άκουσα παρά πολλές. Αναρωτιέμαι, αν είναι αληθινές ...
~ ~ ~ ~ ~
Έχει τόση ησυχία που κοντεύω να κουφαθώ.
~ ~ ~ ~ ~
Σκόρπισα ανάμεσα στο χτες, το σήμερα και το αύριο. Πόσο ανόητη μπορεί να είναι η σκέψη μου, αφού το ‘χτες’, δικό μου δε θα γίνει ποτέ ! Δεν έγινε τότε, δε θα γίνει και τώρα. ‘Ελπίδα’, το νέκταρ των ψυχών που απεγνωσμένα ψάχνουν μια ηλιαχτίδα φως για να κρατηθούν … στο σκοτάδι των καιρών μας.