Το κάπνισμα και εγώ.

Δεν είναι εύκολο το ‘κόψιμο’ του τσιγάρου και είναι πολύ επώδυνο όταν η επιθυμία ‘ανεβαίνει’ στο στόμα. Έχω παρατηρήσει ότι, η επιθυμία για καπνό περνάει γρήγορα από το ‘στόμα’ αλλά εγκλωβίζετε για τα καλά στο μυαλό. Σύμφωνα με έρευνες, στη βάση του κρανίου μας, έχουμε μια απόφυση, ένα μικρό ιστό, που είναι ο πρώτος που προσβάλετε από τη χρήσει καπνού. Δυστυχώς, η σταδιακή μείωση του καπνού, δεν έχει κανένα αποτέλεσμα.

Τα πολλά τσιγάρα που γίνονται λίγα, άνετα γίνονται πολλά σε μια μόλις μέρα. Η λύση για μένα, ήταν να το πετάξω στη κυριολεξία. Μια μέρα λοιπόν, το πέταξα έξω από το παράθυρό μου, (5ος όροφος). Θεαματική πτώση. Κάτι άλλο που με βοήθησε να καταλάβω πόσο ανόητο είναι το κάπνισμα των πνευμόνων και των ρούχων είναι, να το βάλω όρθιο στο πάτωμα και να σταθώ δίπλα του. Σκέφτηκα ότι δεν είναι δυνατόν να με κάνει κομάντο ένα τόσο μικρό τσιγάρο και να κυριεύει τη ζωή μου. Το πάτησα, το έλιωσα. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι από εδώ και πέρα, εγώ θα κάνω κουμάντο. Ενημέρωσα τους περιπτεράδες για την απόφαση μου, και παραδόξως, όταν με βλέπουν, μου δίνουν ότι και αν ζητήσω εκτός από τσιγάρα. Θυμάμαι την προηγούμενη Τρίτη που με είχε πιάσει πανικός και ήθελα οπωσδήποτε τσιγάρο, το μόνο που κατάφερα να πάρω από το περίπτερο της γειτονίας μου ήταν caprice Παπαδοπούλου. Με τίποτα δε μου έδιναν τσιγάρα.

Δαγκώνω τα χείλη μου στην επιθυμία μου να καπνίσω αλλά ΠΑΝΤΑ σκέφτομαι ότι αν με αγαπάω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στο κόσμο, τότε κάνω στον εαυτό μου το καλύτερο δώρο.

ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΟΥ, πριν υπάρξει λόγος για να το κάνω.