Στα παιδικά μου χρόνια, έτρεξα μέσα στα όνειρα μου. Να βρω την περίοδο της ευτυχίας που πέρασε από πάνω μου αλλά εγώ δεν την κατάλαβα. Να βρω την χαρά και τα ανέμελα παιδικά μου χρόνια. Τα χρόνια που έχουν αφήσει ένα βάρος στην καρδιά μου. Τους παιδικούς έρωτες, τα πάρτι, τις παραλίες, τις σχολικές συγκινήσεις. Ένα μουντό λιβάδι άρχισα να βλέπω καθώς τα σκεφτόμουνα όλα αυτά. Ένα μουντό λιβάδι που καθώς το διέσχιζα υψώνονταν κατακόρυφα βράχια όλο αιχμηρές πλευρές. Πλευρές που χαράκωναν την καρδιά μου. Κοφτερές σαν γυαλί. Σαν ένα θραύσμα παλιού, σκονισμένου καθρέπτη που στο πέρασμα του καθρεπτίζει τον πόνο της καρδιά μου.
Ήμουν δέκα επτά χρόνων όταν για πρώτη φορά ένοιωσα πως είναι να χτυπάει η καρδιά σου όχι μόνο για εσένα αλλά και για κάποιον άλλον. Πως είναι να ξυπνάς το πρωί χωρίς να σκέφτεσαι εσένα πρώτα. Πως είναι να πίνεις καφέ, να τρως, να πηγαίνεις βόλτα ή για μπάνιο στη θάλασσα και κλείνοντας τα μάτια σου να απολαμβάνεις την μορφή του πλάσματος που σε κάνει να νιώθεις θεός. Που με το κοίταγμα της μπορείς να κανείς τα πάντα. Δεν πέρασε πολλής καιρός όμως για να ξυπνήσεις από αυτό το όνειρο που οι πρωταγωνιστές του ξυπνάνε για πρώτη φορά μέσα από σενάρια και καταστάσεις που δύσκολα ερμηνεύεις.
Ποιον να εμπιστευτείς την επόμενη φορά; Για ποιον έρωτα να γράψεις λόγια της καρδιάς σε ένα άψυχο χαρτί; Τι ζωή να δώσεις στα όνειρα σου; Σε ποιο χαρτί να μεταφέρεις την ολιγόλεπτη ευτυχία σου; Για ποιο λόγο να γράψεις την χαρά σου; Το τέλος πάντα θα σου θυμίζει ότι η στιγμή της ευτυχίας δεν ήταν αρκετή. Δεν ήταν αρκετή για να πεις ‘τουλάχιστον πέρασα καλά’. Δεν ήταν αρκετή.
Αν και δύσκολα, μετά από αρκετό καιρό, επιτρέπεις στην καρδιά σου να ερωτευτεί ξανά. Δειλά την αφήνεις να τρέφεται από συναισθήματα για να κρατηθεί στη ζωή. Εξάλλου η τροφή της καρδιάς είναι ο ερωτάς. Μόνο ο ερωτάς μπορεί να χορτάσει την καρδιά και την ψυχή από την πείνα του μυαλού για αγάπη, την ανάγκη του σώματος για ερωτά. Να ανεβάσει την ψυχική θέληση για ζωή.
Τελικά παρασύρθηκα από την γλυκιά μελωδία της καρδιάς μου και πήρα μέρος στο παιχνίδι που λέγετε έρωτας. Ένα παιχνίδι που για δεύτερη φορά οι παίκτες ήταν εγώ και η καρδιά μου. Έπαιζα μόνος μου σε ένα άδειο γήπεδο. Χωρίς θεατές να με εμψυχώνουν. Χωρίς συμπαίκτες. Με μόνο αντίπαλο την καρδιά της κοπέλας που αγαπούσα πάρα πολύ. Την καρδιά της κοπέλας και τον χρόνο που περνούσε. Για άλλη μια φορά ήμουν ο χαμένος. Πήρε από μένα ότι πιο πολύτιμο είχα. Την αγάπη μου.
Μετά από αυτό δεν μπορούσα να σηκώσω κεφάλι. Δεν μπορούσα να δω το χαμόγελο του ήλιου για την καλή πλευρά της ζωής. Η κατάσταση στο σπίτι, και τα χαστουκιά με είχαν τσακίσει. Το μυαλό και η καρδιά μου δεν μπορούσαν να σταματήσουν να κλαίνε.
Τότε ήταν που παραδόθηκα στη ζωή χωρίς να με ενδιαφέρει ποια εξέλιξη θα έχουν τα χρόνια που ερχόντουσαν. Χωρίς να αφήνω να με αγγίζει τίποτα και κανένας. Τότε ήταν που αποφάσισα να κάνω την ζωή των άλλων πιο εύκολη χωρίς να υπολογίζω το κόστος για την δική μου ψυχή. Έγινα χαλί για τους άλλους, Έγινα η χαρά τους. Δεν με ένοιαζε να δίνω γιατί αυτή την φορά δεν περίμενα και τίποτα για να πάρω. Δεν είχαν τίποτα που να θέλω. Ούτε καν την υποκριτική φίλια τους. Αυτή που οι άνθρωποι δίνουν για να πάρουν από εσένα περισσότερα από ότι θες η μπορείς να δώσεις. Δεν ήθελα να νιώσει κανείς από αυτούς που γνώριζα, την θλίψη, την μοναξιά, την απογοήτευση και την προδοσία. Έγινα μαριονέτα στα χέρια τους δίνοντας τους χαρά. Έλεγα σε όλους αυτό που είχαν ανάγκη να ακούσουν. Μα κανένας από όλους αυτούς που έχω γνωρίσει δεν μπήκε στον κόπο να μου πει λόγια που είχα εγώ ανάγκη να ακούσω. Αν το έκαναν, δεν είχαν σαν σκοπό το ευχαριστώ αλλά να πάρουν κάτι ακόμα από εμένα. Ο κάθε ένας είχε και τους δικούς του λόγους για να μου ζητάει κάτι. Για κανέναν όμως ο λόγος δεν ήμουν εγώ. Για κανέναν.
Οι μέρες περνούσαν από επάνω μου και με μαστίγωναν αφήνοντας μου ένα βαθύ σημάδι. Να χάσω την ταυτότητα μου. Να μην ξέρω ποίος πραγματικά είμαι.
Δεν ξέρω πόσος καιρός έχει περάσει από τότε. Δεν ξέρω για πόσο διάστημα κράτησε αυτή η κατάσταση. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ακόμα διέσχιζα το μουντό λιβάδι που λέγετε ‘η ζωή μου’.
Ξαφνικά ένα αστέρι γεννήθηκε. Ένα αστέρι που μου άλλαξε τη ζωή. Ένας ήλιος που φώτιζε ακόμα και την νύχτα. Ένα αστέρι που πέρασε δύσκολα χρόνια στη ζωή του. Ένα αστέρι που κουβαλάει τον δικό του σταυρό, τα δικά του προβλήματα, της δικές του απογοητεύσεις. Ένα αστέρι που κάθε μέρα δεν κάνει το χατίρι στη ζωή να παραιτηθεί αλλά αγωνίζεται. Αγωνίζεται για να έχει αυτό, τον τελευταίο λόγο για την κάθε ημέρα. Που αλλάζει πορεία μόνο αν το θέλει αυτό και όχι γιατί το επιβάλουν κάποιοι άλλοι.
Δεν μπορούσα να αντισταθώ και η καρδιά μου άρχισε να το ερωτεύεται. Κάθε μέρα που περνούσε με μαγνήτιζαν όλο και πιο πολύ τα λόγια του. Ο ερωτάς μου όμως δεν κράτησε για πολύ. Τον αντικατέστησε η αγάπη. Η αγάπη μου για αυτό το αστέρι. Ο πόθος μου. Δυστυχώς όμως για άλλη μια φορά δεν μπορούσα να έχω αυτό που ποθούσα. Το τέλος είναι το ίδιο με τις δυο προηγούμενες φορές που η καρδιά μου αγάπησε έναν άνθρωπο περισσότερο από εμένα.
Σε λίγες μέρες θα πρέπει να φύγει. Δεν ξέρω αν κάποτε θα μου δοθεί η ευκαιρία να απολαύσω την παρουσία του στη ζωή μου όπως έγινε εδώ και δέκα έξι μήνες.
Αστέρι μου, σε ευχαριστώ που με βοήθησες να βρω τον εαυτό μου. Σε ευχαριστώ που δεν μου είπες ποτέ λόγια που ήθελα να ακούσω ακόμα και αν τα είχα πολύ μεγάλη ανάγκη. Πάνω από όλα σε ευχαριστώ που μου έδηξες ότι δεν έχουν σημασία τα χαστουκιά που μας δίνει η ζωή αλλά τι κάνουμε όχι μόνο για να μην ξανά φάμε κανένα αλλά για να αποδείξουμε ότι ‘αξίζει να υπάρχεις για ένα αύριο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει΄. Με έμαθες να ΄γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλων, στο μέλλων που φτιάχνουν όπως θέλουνε’. Να μην παραιτούμαι ποτέ.
Κάποια στιγμή όλα αυτά που έχω προσφέρει στα άτομα που έχω ερωτευτεί και αγαπήσει θα μου δοθούν πίσω.
Έκανες το μουντό λιβάδι μου με τα μεγάλα και κοφτερά βράχια μια απέραντη πρασινάδα. Με λίμνες και πούλια που τραγουδούν για την ζωή τις καλύτερες μελωδίες.
Αστέρι μου δεν σου ζητάω να με αγαπήσεις όπως εγώ με αυτά που σου λέω αλλά να καταλάβεις γιατί σε θεωρώ τόσο σημαντικό πρόσωπο της ζωής μου. Για να σε ευχαριστήσω για όλα τα υπέροχα πράγματα που μου πρόσφερες. Σε ευχαριστώ για όλες της όμορφες σκέψεις που έκανα για εσένα. Δεν πειράζει που δεν περπατήσαμε μαζί στο ίδιο μονοπάτι. Δεν πειράζει που ίσος δεν γίνει ποτέ. Δεν πειράζει που δεν θα έχουμε κοινά όνειρα. Αρκεί που για κάποιο διάστημα της ζωής μας, βρεθήκαμε να περπατάμε παράλληλα.
