Καθισμένος στη πολυθρόνα του σαλονιού, με τα ακουστικά στη διαπασών και το
cd των Πυξ Λαξ, ‘Τα δοκάρια στο γρασίδι, περιμένουν τα παιδιά’, προσπαθώντας να ξεχάσω τη μέρα που σε λίγο τελειώνει. Είναι από εκείνες τις μέρες που λες σιωπηλά μέσα στου νου το πανικό, ‘μακάρι σαν και αυτή, άλλη Θεέ μου, μη μου στείλεις'. Οι σκέψεις έχουν βαρύνει το μυαλό μου. Το τηλέφωνο δε χτυπά και εγώ είμαι πολύ αδύναμος για να το σηκώσω απόψε. Ένα ποτήρι λευκό κρασί, μία μουσική γεμάτο χρώματα, ταξιδεύω απόψε στις πιο κρυφές γωνιές του μυαλού μου.
Το ταξίδι, όχι και τόσο ευχάριστο, σε ώρες που το μυαλό και το σώμα μένει μόνο του. ‘Ζήσε μονάχα τη στιγμή και άσε το μετά. Ένα σωσίβιο η ζωή που ξεφουσκώνει αργά’ είναι οι στίχοι που ακούω αυτή τη στιγμή. Δύσκολο, πολύ δύσκολο αυτό. Δεν είμαι σε θέση να ζήσω μονάχα τη στιγμή.
Αυτή τη στιγμή είμαι τόσο μακριά σου που φοβάμαι πως ότι κι αν κάνω, για να βρεθώ κοντά σου, δε θα είναι και το πιο εύκολο πράγμα στο κόσμο. Ξέρω ότι τίποτα δε μας χαρίζετε και πως πάντα πρέπει να αγωνίζομαι για να μπορώ να απολαμβάνω ότι στο μυαλό μου έχω φυλακίσει, όλα αυτά τα χρόνια, για μας.
Ευτυχώς, που ο έρωτας είναι ακόμα δωρεάν, γιατί έτσι όπως πάμε, ακόμα και σε αυτό θα βάλουν τιμή. Πολύ θα ήθελα να μάθω τη μονάδα μέτρησης στον έρωτα. Όχι για να ξέρω πόσο κοστίζει ο έρωτας σου για μένα αλλά να μάθω πόσα ακόμα πρέπει να ‘πληρώσω’ μέχρι να μπορέσω να σε κλείσω στην αγκαλιά μου.
Τελικά, όλες οι φοβίες σου, σήμερα έγιναν πραγματικότητα. Εν μέρη, με προετοίμασε για αυτό που ακολούθησε, αργά το απόγευμα.
Δύσκολο πράγμα ο έρωτας αλλά όχι απίθανος στην πραγματοποίηση των πιο κρυφών του εικόνων. Αργά ή γρήγορα, όλα έρχονται και βρίσκουν τη θέση τους στο ταξίδι του νου και της καρδιάς. Ακόμα και αν αυτό το ταξίδι κρατήσει πολύ περισσότερο από τα προηγούμενα. Εξάλλου, αυτό θα είναι και η σφραγίδα της γνησιότητας του και η επιβεβαίωση ότι αυτό το ταξίδι αξίζει να το κάνουμε πέρα από κάθε δυσκολία που μπορεί να συναντήσουμε.
Τώρα είμαι εδώ και σε σκέφτομαι, αύριο θα είμαι εκεί. Λίγο ακόμα και οι μέρες της πραγματικής ευτυχίας, θα είναι δικές μας.
Μου λείπεις…
